Home

Welkom op mijn website over Motorongeval en wat nu ?

Helaas ben ik in 20015 geheel buiten schuld, betrokken geraakt bij een noodlottig motorongeval. Hierbij kwam een motormaatje om het leven en raakte ik zelf ernstig gewond ondanks dat ik niets gebroken had. Inderdaad buiten het feit dat ik letterlijk alles gekneusd had wat maar te kneuzen is, was er uiterlijk weinig aan me te zien. Het Hersenletsel en de verwondingen aan mijn nek maakte dat ik een lange weg van therapieën moest ondergaan en nog moet ondergaan.

Daarbij zou ik NEGEN jaar moeten vechten tegen verzekeraars en UWV alvorens men toe gaf dat men fout zat en ik alsnog de rust kon nemen om aan verbetering van mijn leefgenot te werken zo als dat met een deftig woord genoemd word. Oke, dat hele proces heeft mij uiteindelijk wél meer dan 150 duizend euro gekost, welke niemand vergoed. Maar mijn duur betaalde vrijheid van leven geef ik voor niets of niemand meer op !

Op deze pagina lees je daar alles over !

Logo www.motorongeval.nl Black & White.

Maar er is nog meer !!

Zo heb ik inmiddels enkele rubrieken aangemaakt, voor diverse artikelen.
Hier kan je lezen wat me zoal bezig houd en natuurlijk over mijn hobby’s

Rubrieken welke er inmiddels zijn:

GEVOLGEN ONGEVAL:
Hier kan je alles vinden mbt gevolgen van een ongeval.

NAH:
Hier vind je alle gerelateerde berichten mbtr NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel).

HOBBY’S:
Alles mbt mijn hobby’s en dat zijn er wel een paar.

VERKOOP of RUIL:
Door de jaren heen heb ik weinig los gelaten dus regelmatig komen hier dingen te koop te staan.

OVERIGE:
Hier vind je zaken welke mij bezig houden en bezig hebben gehouden.

Ik wens je heel veel leesplezier 😉

6 reacties

Naar het reactie formulier

    • Ron van den Munckhof on augustus 11, 2017 at 2:03 pm

    Herkenbaar verhaal, ik heb op 1 april 2016 een zwaar motor ongeluk gehad, waarvan ik nog steeds aan het revalideren ben. Ik reed rond 6.40uur op een voorangsweg richting mijn werk op mijn vrijwel nieuwe Gsx 1400 (een maand ervoor als occasion gekocht), alwaar een automobilist van rechts mij niet gezien schijnt te hebben. Met als gevolg een auto die vlak voor me in mijn richting de weg opdraaide. Na ruim een maand in coma te hebben gelegen kwam ik zeer langzaam bij positieven. Schijnbaar had ik mijn rechter schouder gebroken gehad, rechts vier ribben gebroken, een klaplong en een gekneusde long, een gebroken linker bovenbeen en hersen letsel. Het schijnt als je hersenletsel hebt en een bot breuk, dat er botwoekering kan ontstaan nabij de breuk, dit heb ik helaas in mijn linker bovenbeen rondom de heup. Verder heb ik spasme in mijn linker been en arm, en last van dysartrie (spraakstoornis waarbij de spraak spieren niet worden aangestuurd vanuit de hersenen). Ook geregeld last van blaas- en long ontsteking. Al bijna 1,5 jaar lang ben ik volop aan het werk om zoveel mogelijk terug te verkrijgen. Door de vele tegenvallers wordt de frustratie soms steeds groter. Ten tijde van het ongeluk hadden we een tweeling van 14 maanden (2 jongens). Nu zijn ze zo’n 2,5 en ik heb veel moeite om met ze te communiceren, om nog maar te zwijgen over het de trap optillen etcetera.
    Ik hoop op nog veel verbetering, maar eerlijk gezegd ben ik er zeer bang voor dat dit nog wel eens tegen zou kunnen vallen

    • admin on augustus 13, 2017 at 9:01 am
      Author

    Beste Ron,
    Bedankt voor je reactie 😉

    Mag ik je als mede lotgenoot een paar tips geven ?
    Voor wat betreft bot groei cq woekering…..
    Zodra er een botbreuk plaats vind, word er een signaal verstuurd naar de hersenen. De hersenen gaan vervolgens gelijk je bot cel groei activeren, dat is een normaal proces en staat los van het wel of niet hebben van hersenletsel. Wél kan het zijn dat je hersenletsel zorgt voor een verkeerde aansturing van je botcellen waar door er overmatige botcellen geproduceerd worden. Dat zelfde heb ik in mijn nek. Voordeel is dat mijn nek niet meer zo instabiel aanvoelt als jaren terug. Nadeel is dat ik hier door inmiddels mergvernauwing heb opgelopen. Hopelijk stopt dit proces tijdig want anders heb ik een mega groot probleem als toekomst voorspelling.Overigens, het is niet zo dat bot groei alsmaar door blijft gaan want op een bepaald punt komt er in de meeste gevallen wél een groeistop !

    Je spreekt over je kinderen en dat ze 2,5 jaar zijn. Geweldig want voor het zelfde geld hadden ze zonder vader verder gemoeten. Ook een mooie leeftijd om te beginnen met het voorlichten van je kinderen, je zal versteld staan hoe goed kinderen zich kunnen inleven want ze houden van hun pappie en mammie. Dus ik zou ze in ieder geval spelenderwijs wegwijs maken in ‘waarom pappa sommige dingen niet met ze kan doen, al zou pappa dat nog zo graag willen”. Géén diepgaand verhaal maar gewoon luchtig “waarom niet”. Je zal méér begrip van je kinderen krijgen dan van de globaal volwassenen.

    Ik ben heel erg benieuwd hoe het je in de toekomst zal vergaan en TOP dat je jou verhaal met me wilde delen, thanks 😉

    • Ron van den Munckhof on augustus 14, 2017 at 8:29 pm

    Ik heb inderdaad ossificatie gehad (botwoekering) waardoor mijn linker heup zo’n beetje vol bot (kalk) zit. Mijn bovenbeen is 20 graden gedraaid aan elkaar gegroeid, waardoor mijn tenen naar buiten wijzen en mijn hak naar binnen staat. Dit bemoeilijkt het lopen en het fietsen (hak steeds tegen de stang waar de trapper aan vast zit. Eind september gaan ze het bot van mijn bovenbeen doorzagen en recht zetten. Tevens halen ze dan het overtollige bot weg in mijn bovenbeen. Wel voor het goede doel zullen we maar zeggen.
    Waar ik op dit moment grote moeite mee heb is dat ik moet leven met enorme beperkingen, waarmee ik niet wil en ‘kan’ leven (wordt er langzaam aan gek van , laten we maar zeggen). Aangezien ik altijd een ras optimist ben geweest, ben ik nu 1,5 jaar na het ongeluk kwijt aan het raken en vraag ik me soms af: hebben ze zoveel werk gedaan om me te redden voor deze minimale kwaliteit van leven door te worstelen. Het is inderdaad fijn dat de kinderen er al zijn, als ik nu nog had moeten beginnen aan kinderen, waren er misschien nooit geen meer gekomen. En begrijp me niet verkeerd ik houd echt ontzettend veel van mijn vrouw en kinderen. Maar de communicatie met hen allen en het ravotten en flauwekullen met de kinderen mis ik elk uur van de dag.
    Ik ga ervan uit dat jij ook zo’n tot periode heb gehad. Heb jij misschien nog welkome tips voor mij betreffende (ik heb een hekel aan deze term, maar zoals ze het noemen het acceptatie nproces). Aangezien ik dit niet zomaar effe langs me neer kan leggen.
    Ps mooie site om te zien en te lezen, veel dingen zijn erg herkenbaar. Ik ben wel gezegend met een werkgever die helemaal achter me staat en me in positieve zin geweldig ondersteund. Begin volgend jaar krijg ik mijn UWV keuring als het goed is, we zullen zien.
    Super bedankt voor de mooie reactie, geeft zeker het gevoel dat ik niet de enige ben!!!

    • admin on augustus 17, 2017 at 6:09 am
      Author

    Beste Ron,

    Man breek me de bek niet los, het enige wat mij bezig bleef houden was “waarom”. Met name waarom ik en waarom zo, had het echt niet anders gekund of gemogen ? Om later er bij te krijgen “is dit het nu ?” Om helemaal mesjokken van te worden máár, dat hoort allemaal bij het verwerkingsproces !

    Op een gegeven moment kreeg ik steeds vaker te horen dat ik het moest gaan accepteren tót dat ik een ambulant begeleidster trof die tegen me zei; Paul je hebt volkomen gelijk als je zegt dat je het niet kunt accepteren. Ik vind het allemaal wel erg gemakkelijk wat men zegt maar wát moet je dan accepteren ? Dat een ander je dit heeft aangedaan ? Dat artsen eenvoudigweg zeggen “leer er maar mee leven?” Het is geen van alle te rechtvaardigen en in die zin heb je volkomen gelijk want ik zou dat ook niet doen.

    Je kan wél proberen het een plaats te gaan geven en dan niet “het” maar alle losse eindjes want “het” is veel te veel omvattend. Ik ben begonnen met mensen hun domme opmerkingen te vergeven. Ik ben artsen meer nog dan eerder als mens gaan zien met al hun goede dingen en de wetenschap dat er ook bij hun per ongeluk wat mis kon gaan. Functiebekleders bij organisaties als gemeente etc. daarbij ben ik gaan denken dat zei ook maar mensen zijn welke in een web van regels en plichten doen wat ze kunnen maar dat dit soms heel vervelend uit kan pakken voor mij als gehandicapte.Ik ging ook vervangend plezier inbrengen. Zo nam ik een hond, niet alleen voor mijn eigen lichamelijke beweging en structuur, maar ook om de kinderen met haar te zien rennen en springen en ga zo maar door. Ik ging om me heen kijken, opzoek naar bezigheden en raakte weer aan het tekenen zoals heel vroeger, al was het veel minder frequent maar het begin was er. Inmiddels ben ik me aan het verdiepen in airbrush en ga ik morgen voor het eerst spuiten met die krengen, ik verheug me nu al op de puinzooi die ik er waarschijnlijk van ga maken 😉

    Je moet dat gevoel van “ik voel me teveel. kan niet meekomen” etc. kwijt vriend want dát is een heel valse valkuil ! Jij bent net als ik helemaal niet teveel in tegendeel en het doet jou vrouw en kids alleen maar heel veel verdriet om je zo te zien lijden en niets te kunnen doen. Stel je het omgekeerde maar eens voor, dan zou je er aan kapot gaan tóch. Doe wat je kunt en wat je niet kunt, laat hen dat doen dat doen ze met alle liefde en plezier voor je. Laat je door hen helpen, ze doen namelijk niets liever want anders waren ze allang van je weg gelopen. Geef ze jou liefde al is het maar s’avonds op de bank achter de buis en voel jezelf geprezen dat je er nog bent. De rest komt allemaal wel op zijn tijd want het rouwproces na zo’n ingrijpend iets is niet met een paar weken of maandjes weg, daar zit je nog vol op in kerel en laat het gebeuren, maar zorg dat je er niet onder gebukt gaat. Ik zal er vandaag of morgen wel een uitgebreider stuk over schrijven en op mijn site plaatsen, misschien heb je daar ook nog wat aan 😉

    Succes kerel 😉

    • Ron van den Munckhof on augustus 17, 2017 at 9:52 am

    Beste Paul,
    Erg bedank voor je bemoedigende woorden, deze hoor ik graag van een ervaringsdeskundige. Wat ik van deskundige etcetera krijg te horen is de bekende uitdrukking: Je moet veel geduld hebben. Maar omdat ik van nature vrij ongeduldig ben van aard en omdat ik van nature een aanpakker ben en veel heb gezegd: waar een wil is is een weg. Heb ik nu de indruk dat ik op een kruising sta van vier doodlopende wegen en dat geeft continu de confrontatie met mijn opgelopen beperkingen. Zo heb ik veel moeite met praten (confrontatie), veel moeite met het slikken waardoor ik me geregeld verlik, vooral in drinken en in soep (confrontatie), bij kleine klusjes heb ik vooral last van het spasme in mijn linker arm (confrontatie), en bij het lopen en fietsen wil mijn been niet altijd mee (confrontatie). Door deze continue confrontatie word je steeds weer met je neus op de feiten gedrukt. Nu haal ik wel uit jouw verhaal dat dit gevoel in de loop der jaren nog aardig kan slijten en dat geeft weer hoop.

    Ik heb besloten om mijn algemene verhaal over de bewuste 1 april 2016 te delen, zo krijg je misschien een completer idee bij mijn verhaal:
    Ten tijde van het ongeluk:
    Wij hebben van twee zoons van 14 maanden. Die ik tot nu toe met mijn vrouw liefdevol heb opgevoed en verzorgd. De week voor mijn ongeluk waren mijn vrouw en kinderen ziek heb ik van horen zeggen. Helaas is de laatste week voor mijn ongeluk, grotendeels uit mijn geheugen gewist. Schijnbaar moesten mijn kinderen voor een standaard onderzoek naar de kinderarts in Venlo. Omdat volgens de weersvoorspelling het mooi weer zou worden op 1 april, besloot ik met de motor naar het werk te rijden zodat mijn vrouw en kinderen op een veilige manier naar Viecuri in Venlo konden. Van de directie van de zaak waar ik werk mogen we zelf bepalen hoe laat we beginnen ( tussen 7 en 8 uur ). Aangezien het voor mij en de familie praktisch was als ik rond 16.30u weer thuis kwam, besloot ik om enige tijd om 7u te beginnen.
    Het eerste wat ik me na de bewuste 1 april herinner is langzaam wakker worden in Viecuri in Venlo. Me afvragend waar ik was wat er was gebeurd en waarom ik niets meer kon herinneren. Voor en na kreeg ik van mijn vrouw,familie en schoonfamilie te horen wat er globaal was gebeurd. Blijkbaar had ik er al zo’n drie weken Radboud Nijmegen opzitten en lag ik al dik twee weken in Venlo. Van deze periode weet ik vaag nog stukken, helaas of misschien gelukkig zijn de meeste herinneringen weg.
    De weg per ambulance naar de Sint Maartens kliniek in Nijmegen kan ik me nog wel herinneren. Toen ik begon met de revalidatie kon ik niet lopen, praten, niet zelfstandig douchen of naar de wc, niet eten en niet fatsoenlijk drinken. Het voelde vernederd als de ontlasting soms lang mijn benen liep of als ik wakker werd in de ontlasting of met een natte broek. Aangezien ik veel last had van de kakatheter had ik veel last van blaaskrampen en onzindelijkheid. Gelukkig heb ik dat hoofdstuk goed kunnen afsluiten. Na drie weken incontinentie en blaaskrampen werden de sonde en de katheter verwijderd. Helaas was mijn linker bovenbeen gebroken. Hierdoor is osstificatie ( bot woekering ) ontstaan in mijn bovenbeen. De heup zit bijna in zijn geheel vol met bot ( kalk) wat het lopen vermoeijlijkt en pijnvol maakt omdat de spieren er tegen aan lopen en er langs afschuren.
    Helaas gaat het praten nu nog erg moeizaam, het is nog de vraag hoever dit terugkomt.
    De aansturing van mijn linker arm ( en been ) laat ook nog te wensen over. Bij snelle bewegingen weigeren ze dienst, waardoor mijn grote hobby drummen ook niet gegarandeerd is van vervolg.
    Na vechten voor mijn leven ben ik nu hard aant vechten voor vooruitgang. Door mijn vechters mentaliteit verdom ik het om op te geven en blijf ik knokken. Mijn mooie gezin zorgt voor een extra motivatie om te blijven gaan.
    Einde

    Op dit moment is me geadviseerd om de situatie eerst te gaan verwerken, als dit is afgerond kan ik pas (in welke vorm dan ook) gaan accepteren. De hobbies die ik had :drummen, motorrijden, een Appenzeller Sennen hond welke veel los liep in de bossen en die ik vocaal goed kon aansturen (hij luisterde super goed, nu nog steeds maar of hij hoort me niet of hij verstaat me niet), en als ik hem nu aan de riem heb kan hij me vrij makkelijk uit balans brengen en dit is vooral lastig als we andere honden tegenkomen of zo. Nu zijn we op zoek naar en alternatieve sport of zo om mijn energie kwijt te kunnen: zitvolley, tafeltennis of judo en ik ben begonnen met muziek therapie om het drummen weer zover mogelijk te gaan leren en om dagelijk zo goed en zo kwaad als het gaat met de kinderen te zingen. Dit heeft qua aandacht die ik nu van de kinderen terug krijg een erg positief effect.
    Hoe oud waren jullie kinderen ten tijde van het ongeluk, zal voor jou hele familie wel een git zwarte periode zijn geweest.
    Mijn vrouw zei nog: Zou je dat wel doen een nieuwe motor?
    Ik zei: Ik ben een goed kijkende defensieve motor rijder die altijd twee stappen vooruit kijkt en dacht hooguit aan diverse botbreuken als mogelijkheid (arm, been etcetera), bij hersen letsel had ik geen moment stilgestaan en nooit van gehoord, mijn helm heeft aan de klap ook weinig schade ovegehouden. Blijft raar.
    Tot slot wil ik je morgen heel veel succes en heel veel plezier toewensen met je eerste airbrush ervaringen. Ik zie het resultaat graag voorbij komen. Hopelijk vind ik binnen niet al te lange tijd ook weer een passende hobby waar ik mijn ei in kwijt kan.
    Nogmaals super bedankt voor je openheid en eerlijkheid waarmee jij me beantwoord hebt. Dit waardeer ik enorm en hier heb ik veel respect voor.
    Groetjes,
    Ron

    • admin on augustus 20, 2017 at 10:21 am
      Author

    Hoi Ron,

    Wat een avontuur man !
    Natuurlijk moet je geduld hebben maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan inderdaad als je zo gedreven bent. Maar sommige dingen verbeteren zich langzaam en soms heel onbewust, zodra je meer in het dagelijks leven staat ipv in revalidatie zit. Ik merk vandaag de dag nog steeds dat ik ineens denk; “hey, dat heb ik al maanden niet meer gehad.

    Verwerking is inderdaad ook heel belangrijk maar verwerken dat kan ook gelijkertijd met bezig zijn met lichamelijke revalidatie, al is het niet verkeerd om af en toe een revalidatiepauze in te bouwen. Heb je al eens gedacht aan bijvoorbeeld Tai Chi ? Dat is een gevechtssport met twee kanten namelijk gericht op verdediging en aanval óf gericht op de ontspanning en die laatste manier is zeer werkzaam. Je leert er mee om dicht bij jezelf te komen en te blijven en je leert er controle over je eigen lichaam mee te krijgen. Met name je fijn controle en dat allemaal spelenderwijs 😉

    Ik wil je niks opdringen maar het zou zomaar een heel goede aanvulling voor je kunnen zijn 😉

    Vrgr, Paul

Geef een reactie

Your email address will not be published.

5 December

Zoals jullie kunnen zien, heb ik bewust gekozen voor 5 december in plaats van Sinterklaas en Zwarte Piet. Niet omdat ik tegen dit volksfeest ben maar omdat ik niet begrijp waarom er zo ongelooflijk veel commotie word gemaakt over een al eeuwen oud feest voor kinderen. Ben jij zelf niet jong geweest ?? Natuurlijk wel …

Meer lezen

Eerste airbrush ontwerp !

Eindelijk mijn eerste airbrush project is een feit ! Uiteraard heb ik eerst mijn airbrush onder controle moeten krijgen en d e juiste verf moeten vinden maar uiteindelijk is alles goed gekomen en heb ik mijn eerste airbrush gemaakt ! Tja hoe raar kan iets lopen he ? Vier jaar terug een complete set gekocht, …

Meer lezen

Harley Davidson niet langer King Of The Road !

Once up on the time … was Harley Davidson marktleider en dé geweldenaar van de motorindustrie. Een Harley stond boven aan het verlangingslijstje van een ieder zichzelf respecterende biker. Om deel te nemen binnen een motorclub had je op z’n minst gewoon een Harley, wilde je niet onder doen voor de rest. Een biker zonder …

Meer lezen

Politiek? wat eten we vandaag ?

Terwijl de politieke partijen over elkaar heen vallen, breek ik mijn hoofd over “wat ga ik vanavond eten. Jawel, want dat vind ik echt veel belangrijker dan die onzinnige schertsvertoning van Rutte en zijn Kabinet Eigenlijk is het helemaal geen schertsvertoning maar pure besodemieterij van de gewone man en vrouw. Om te beginnen heb ik …

Meer lezen