motorongeval.nl , Hoe gaat jou gezin en familie om met je motorongeluk ?

Privé omgang

1. Partner Van
2. Gezin
3. Familie
4 Uitzonderingen

Voorwoord:
Het leven als "familie en Partner van..." , is beslist alles behalve eenvoudig !
De jaren die ik als "Partner van..." mee heb moeten maken, zijn me destijds beslist NIET in de koude kleren gaan zitten. Pas toen ik zélf slachtoffer werd, kreeg ik antwoord op een grote reeks aan vragen waarmee ik als "Partner van.." was komen te zitten. Het feit dat ik inmiddels al enkele jaren ervaring achter de rug heb van beide zijde van de lijn, heeft me tot opmerkelijke inzichten gebracht. Tot dat soort inzichten kan je niet komen door zelfs de meest uitgebreide studies op gebied van hulpverlening te volgen. Dat moet je aan den lijven ondervinden en anders weet je echt niet waar over je praat. Vandaar dat ik me op deze pagina toe spits op de problemen die er binnen privé relatie`s ontstaan en wát je kan doen om deze problemen gezamelijk te overleven en zelfs samen gesterkt uit kunt komen !

Partner van

Uit privé overwegingen praat ik niet inhoudelijk over privé zaken van andere dus ik kan niet letterlijk in detail treden als het gaat om de periode die ik door heb gemaakt met mijn toenmalig partner en slachtoffer van een verkeersongeval. Maar ik kan wél zeggen dat mij héél veel duidelijk werd toen ik zélf slachtoffer werd. En die ervaringen tesamen wil ik wél aangrijpen om iedereen tot inzichten te brengen !

Immers ben ik de vele nachten die ik klaar wakker met tranen van onmacht heb doorgebracht in mijn bed.

Niet serieus genomen worden !
Het aller gróótste probleem is dat een slachtoffer buiten de emotionele lading van het gebeuren zelf, vrijwel meteen geconfronteerd worden met het feit dat ze zich niet serieus genomen voelen. Dat gebeurt al vaak bij het éérste bezoek aan de huisarts. De huisarts heeft immers van de beroepsgroep van Neurologen te horen gekregen dat wanneer er spraken van nekklachten is, ze het slachtoffer vooral gerust moeten stellen. In de praktijk betekend dit dat men het slachtoffer meteen weer naar huis sturen met het verhaal dat het wel mee zal vallen en dat ze maar even een paar dagen rust moeten nemen. Tevens krijgt men te maken met de verzekeraar welke óók gelijk uit draagt dat het wel mee zal vallen en dat ze zich na een paar dagen rust vast een stuk beter zullen voelen.

NEE !!!
Het valt helemaal niet mee, anders kwamen ze écht niet naar de huisarts toe !
Bovendien is het helemaal niet met een paar dagen rust beter geworden zoals belooft !
Sterker nog, in de meeste gevallen word het absoluut erger in de eerste dagen tot weken.
Men begrijpt totaal NIET dat men telkens weg gestuurt word zonder dat er serieus onderzoek word gedaan want de enorme pijn geeft hen duidelijk het vermoede dat er méér aan de hand is dan enkel wat spierpijn. Immers weet iedereen dat spierpijn in het ergste geval 2 tot 3 dagen duurt en niet langer. En tóch worden ze voor de zoveelste keer naar huis gestuurt al is het dan nu misschien met het advies om een spierverslapper of iets ander tegen de pijn te nemen.
Als slachtoffer voelt men zich behoorlijk eenzaam door deze wijze van benadering.

Vervolgens krijgen ze te maken met allerlei geruststellende en goed bedoelde wijsheden van omstanders, maar die worden beslist niet meer zo ervaren !
Het vertrouwen is dan namelijk al zó ver geschaad door de afzwakkende houding van mensen waarvan ze dachten dat die weten waar over ze praten, dat het al heel erg moeilijk word om goed bedoelde adviezen van andere leken aan te nemen.

Misverstanden;
Naast je werk probeer je zo veel mogelijk alles uit handen te nemen en zo veel mogelijk rekening te houden met de problematiek van het slachtoffer. Als partner wil je van alle kanten behulpzaam zijn máár wat het slachtoffer NIET in de gaten heeft, is dat het hele gebeuren niet alleen op hen enorme impact heeft. Het zien lijden van je partner, kost enorm veel energie. Daar naast komt dat je ineens een vele rollen moet gaan vervullen namelijk als werknemer, partner én verzorger/begeleider. Het is dan ook niet vreemd dat er na enkele weken verslapping op gaat treden.

Enerzijds wil het slachtoffer niet klagen en is blij dat de partner zo`n steun heeft gegeven al die tijd. Anderzijds wil de partner het slachtoffer niet nog meer belasten door moeilijke vragen te stellen óf confronterend te zijn. En er word steeds minder gesproken, simpel weg omdat het beide steeds meer aan energie gaat ontbreken. Men elkaar niet lastig vallen maar juist zo veel mogelijk sparen. Men wil elkaar ook niet onbewust krenken.

En dáár beginnen de misverstanden zich op te stapelen !
En in plaats van dat men elkaar verder helpt, gaat men zich aan alles lopen iriteren en worden dingen totaal verkeerd geïnterpreteerd !

Oplossing;
Uiteraard is geen enkel probleem zo groot of er is ook een oplossing voor !

Praten, praten en nog eens PRATEN !!!
Denk daar niet te gemakkelijk over want ik zal de laatste zijn die zegt dat dit een eenvoudige weg is !

Er moet heel veel gesproken worden met elkaar om tal van redenen nl
	1. Om beide je emotionele verhaal kwijt te kunnen en elkaar in dat opzicht beter te kunnen begrijpen 2. Om van elkaar te weten tegen welke problemen de ander aan loopt.. 3. Om zorgen naar elkaar toe uit te kunnen spreken en daar samen een weg in te vinden. 4. Om zaken van buitenaf samen op de juiste mannier aan te kunnen pakken. Maar vóóral om: Te beseffen dat je er "samen" in terecht gekomen bent en daar ook "samen" een weg in blijft zoeken !

Besef daarbij terdegen dat je elkaar beslist NIET spaart door maar niets uit te spreken maar dat je het elkaar daarmee juist enorm zwaar maakt !

Wat je beslist niet moet doen ! (als partner)
	1. Voor het slachtoffer denken.	Zodra je dát gaat doen, zal dat als zéér bedreigend ervaren worden, vooral omdat men zich vaak al niet zo serieus genomen voelt, zal dit snel vertaalt worden als dat je het slachtoffer kennelijk óók niet serieus neemt.
	2. Zeggen wat slachtoffer moet doen.	Als partner wil je graag alles voor het slachtoffer doen en het is ook héél goed om je te gaan verdiepen in de materie omtrent de klachten van je partner. Het is óók goed dat je tijdens een gesprek laat vallen wat je gelezen hebt. Maar zorg dat dit niet op een dwingende manier over komt want uit fanatisme kan je ook té gedreven zijn, waar door het slachtoffer uiteindelijk alleen maar nóg meer het gevoel kan krijgen de regie over zijn/haar leven te verliezen !
	3. Dwing nóóit tot een gesprek.	Praten is van wezenlijk belang. Maar als iemand op dat moment niet wil praten of luisteren kan je aandringen wat je wil, maar zal het alleen maar negatieve effecten opleveren. Vraag dan gewoon of hij/zij aan wil geven wanneer hij/zij daar wel toe bereid is. Dat het belangrijk is, snappen ze écht wel !
	4. Denk niet gelijk het ergste	Praten is belangrijk maar er kunnen tal van redenen zijn dat iemand niet wil praten ! Denk niet gelijk dat men niet wil, want het kan óók zijn dat hij/zij op dat moment niet kán praten. Dat kan al zijn omdat men niet de energie heeft om de aandacht te verdelen. Dat heeft dus niets met jou van doen ! Je mag gerust vragen waarom men niet wil praten maar neem dan wél genoegen met een kort antwoord en ga daar dan vervolgens niet nog eens uitgebreid op in.
	5. Verwacht niet meteen een antwoord	Als er één moment in het leven is dat men overspoelt word men vragen, waar men zelf geen antwoord op weet, is het wel na een traumatische gebeurtenis ! Je mag dus best dingen vragen, maar accepteer dat men daar nioet altijd een duidelijk antwoord op kan geven. Laat weten wat je bezig houd, maar accepter dat het antwoord pas heel veel later kan komen óf zelfs nóóit.
	6. Ga nóóit dreigen !	Ik weet als geen ander dat de gemoederen soms heel hoog op kunnen lopen want het zijn beslist de zwaarste tijden in een mensen leven. Maar maak desondanks nóóit de fout om dreigende taal uit te spreken. Het slachtoffer vraagt zich namelijk dagelijks af, wat je nog in hem/haar ziet met al hun problemen. Dreigementen zullen dan ook enorme geestelijke klappen veroorzaken waar door je in één klap helemaal terug bij af bent óf nog verder !
	7. Sta op één lijn !	Een heel veel gemaakte fout is dat men als partner mee gaat denken met andere die hun visie menen te moeten geven. Natuurlijk zit in veel dingen érgens wel een kern van waarheid. Maar of dat werkelijk in geval van jou partner dé manier is, kan hij/zij meestal veel beter zélf beoordelen omdat hij/zij zelf het beste weet wat zijn/haar belemmeringen zijn. Beter kan je er later dan nog eens samen over praten. Daar bereik je vaak veel meer mee en bovendien voorkom je dat het slachtoffer het gevoel krijgt dat je hem/haar in de steek laat.

Wat je beslist nóóit mag doen ! (als slachtoffer)
	1. Voor de partner denken.	Men is als slachtoffer snel geneigt om dingen maar niet te vragen omdat de ander al zo veel over neemt. Laat hem/haar dat lekker zélf bepalen, als het hem/haar teveel is, zal hij/zij dat beslist wel zeggen !
	2. Schuldgevoel kweken	Véél slachtoffers krijgen regelmatig te maken met schuldgevoelens omdat de ander zo veel voor hen moet overnemen. Je kan beslist je partner nérgens zo ontzettend veel pijn mee doen door ze te zeggen dat je niet snapt dat ze niet een ander gaan zoeken waar ze wél wat aan hebben ! Geloof me als ik zeg dat dit het ergste is wat je als partner kan overkomen !!!
	3. Plezier opdringen	Zo mag je ook nóóit gaan lopen aandringen dat je partner het weekend eens lekker met vrienden op pad moet gaan o.d. Als de relatie goed zit dan weet je partner écht wel dat je hem/haar dat gunt. Dat ze dat tóch niet doen is écht omdat ze veel liever bij jou zijn !
	4. Plezier ontnemen	Uiteraard spreekt het voor zich dat je een partner moet gunnen om er eens even alleen tussenuit te gaan met vrienden of naar een hobby club. Dat moet feitelijk geen discussie zijn en zélfs een goed gevoel geven. Immers zal een partner het nóóit vol houden als hij/zij nooit eens even tijd voor zichzelf neemt.
	5. Achtervolgen	Het klinkt idioot maar tóch gebeurt het. Meestal heeft men het zelf niet eens in de gaten gelet op de eenvoudige manieren die er tegenwoordig zijn met de komst van de mobiele telefoons. Men heeft het vaak zelf dan ook niet door en vaak gebeurt het niet eens bewust. Maar het gebeurt nogal eens dat de partner eindelijk een keer van huis is (anders dan voor werk) en dat men dan een goedbedoelt smsje stuurt met; Ik hoop dat je het naar je zin hebt o.d. Dat het gebeurt is vrij logisch want alleen thuis zijn terwijl de ander het leuk heeft, kan heel confronterend zijn ! Want uiteindelijk zit jij alleen met je pijn, de emoties en ineens krijg je een gevoel van onbehagen en alleen voelen. Dat eenzaam voelen is beslist niet leuk maar.... Als je partner het niet naar zijn/haar zin had, was hij/zij allang thuis geweest ! Bovendien neemt het jou eenzaamheid van dat moment niet weg en daar naast weet je dat hij/zij straks weer thuis komt. Laat hem/haar dan even lekker begaan, want uiteindelijk komt hij/zij tóch weer terug naar jou en zal hij/zij merkbaar een stuk balast kwijt zijn, wat weer ten goede komt van jullie relatie. Ga ook niet gelijk dingen denken als; hmmm, nu heeft hij/zij het naar de zin en ben ik gelijk vergeten. Als je er namelijk zo over denkt, kan je beter gelijk de relatie beëindigen. Ben blij dat hij/zij even afstand kan nemen van de dagelijkse beslommeringen !

Dit zijn sléchts enkele voorbeelden om een denkproces op gang te brengen maar uiteraard kaniedereen zelf naar aanleiding van deze voorzetten, zelf nog tal van dingen bedenken die terug slaan op ieders eigen specifieke omstandigheid. Ik wil hiermee enkel laten zien dat sommige dingen veel makkelijker zijn dan ze lijken en dat er vaak niet zo moeilijk gedacht moet worden om tot juiste conclusies te komen. En als men er vervolgens tóch niet uit komt, heb ik slechts één advies en dat is waar ik dit stuk mee begon nl;

Praten Praten Praten !!!

Gezin

Het feit dat je zo ontzettend weinig kan bijdragen aan het gezinsleven en heel veel tijd moet nemen voor jezelf in de hoop dat je er beter van word, heeft zijn weerslag
op allen binnen het gezin. Je probeert de schade of hinder voor iedereen zo klein mogelijk te maken maar in de praktijk is dat niet altijd even eenvoudig.

Als er kinderen in het gezin zijn, mogen die er al helemaal niet onder lijden. Je moet daarbij niet de fout maken door vergelijk te trekken met wat je normaal zou vinden want dan ga je de mist in.
Ik ben van mening dat je kinderen pas écht te kort doet zodra ze moeten lijden onder jou humeur. Dat je niet met ze kan stoeien op de manier zoals jij dat graag wilt en dat je niet zomaar met ze naar een pretpark kan gaan etc.

Het word pas een echt probleem zodra je er zelf gefrustreerd van raakt en dat op hun over brengt. Dat is verdomd makkelijk gezegt maar je moet wel een helder onderscheid weten te maken tussen wat zij nodig hebben en wat jij vind dat je ze moet geven.

Kinderen hebben méér belang bij liefde en zekerheid. Voor jezelf zal het altijd een probleem blijven om te moeten constateren dat je moet erkennen dat je ze niet bij kan houden !

Voor je partner lijd het veel eerder tot ontberingen. Uiteindelijk moet hij/zij het gemis van jou inbreng op weten vangen. Dat betekend dat ze inkomsten moet gaan genereren én daar naast ook nog eens moeder zijn voor de kids, partner voor jou en daarbij ook nog eens huisvrouw (voor alles wat jij niet kan) !
Het is zwáár frustrerend om machteloos toe te moeten kijken en niets te kunnen ondernemen om het een ander wat te ontlasten !

Familie.

Je familie krijgt ook een zware dobber want als geen ander willen ze je steunen en proberen te begrijpen. Echter is ook voor hun niet alles te begrijpen. Stel je er dan ook op in dat ze soms pijnlijke opmerkingen kunnen plaatsen of houdingen aan kunnen nemen. Dit is niet omdat ze je een schop onder je kont willen geven maar enkel omdat ze absoluut niet in staat zijn om te voelen wat jij door maakt ! Bovendien is het emotionele niveau heel anders.

Na 2 jaar maakte ik een opmerking dat ik liever 2 benen was kwijt geraakt in ruil voor wat mij nu ten deel was gevallen ! Later kreeg ik te horen dat ze toen pas besefte hoe erg het moest zijn wat ik door maak want eerder had ik in discussies altijd gezegt dat ik niet meer zou willen leven als ik een been zou moeten missen. Dat leek me het ergste wat er was. Maar nu ben ik er achter dat je beter fysiek iets kunt missen dan inwendig leed want zolang je alle ledematen nog hebt en er normaal uit ziet, word het heel erg moeilijk voor andere om een inschatting te maken.

In de daar tussen liggende tijd, kreeg ik soms te maken met opmerkingen waar ik totaal niet mee overweg kon. Ondanks dat men wist dat mijn geheugen me gigantisch in de steek laat, werd me wel eens verweten dat ik te laat was met reageren b.v. (een dag te laat gebeld om iemand te feliciteren).

Voor mij zelf was ik trots dat ik het toch niet helemaal vergeten had en zag het als een winst puntje. Maar via via kreeg ik dan de teleurstelling te horen die de ander kennelijk opgelopen had, of andere vonden het in een ander geval niet zo netjes dat ik de ander pas een dag later gebeld had. Op zo`n moment (mede omdat het niet het enige is) word je inwendig ontzettend boos en denkt "snappen ze het dan werkelijk niet?"

Pas toen ik na 2 jaar die opmerking geplaatst had, ging er een lampje bij een aantal mensen branden. En niet omdat ze zo dom zijn of niet wilde luisteren ! Het is gewoon ontzettend moeilijk om je te verplaatsen in een ander, al denken we het soms wel te snappen. Net zo moeilijk dus om andere op de juiste wijze aan te geven hoe ernstig het met je gesteld is.

TIP:

Belangrijkste tip die ik mee kan geven voor beide, BEGRIP !
Heb begrip voor elkaars positie en ga er altijd van uit dat de ander zijn/haar best doet !
Verwijten heeft helemaal geen zin want uiteindelijk zal toch ooit blijken dat men het zo niet bedoeld had.

Uitzonderingen:

Nou bevestigen uitzonderingen de regel en zo ook binnen mijn familie.
Het verschil tussen eigen familie en familie van je partner kan inmens verschillen. Dat heeft deels te maken met het feit dat je aangetrouwde familie er emotioneel weer verder vanaf staat. Maar ook karaktervorming, leefgewoonten en samenlevingsnormen binnen gezinnen tellen hier mee.

Mijn eigen familie is heel erg open en vrij als het gaat om het geven van je mening en discuseren. We lopen de deur niet plat bij elkaar maar staan er wel voor elkaar als het nodig is. Wij kennen onderling geen jalousie, hoogmoedswaanzin of rangen en standen. Helaas kan ik dat niet zeggen van mijn schoonfamilie in spee. De spil is krom waardoor alles maar wat in de ronte geslingert word. Dit word nog eens versterkt door een partner van buitenaf die handig gebruik maakt van haar sterke (niet dus) eigenschappen. Hierdoor ben ik voor enorme verrassingen komen te staan. Ze schroomde er niet eens voor om me spotbrieven te sturen toen ik in het revalidatie centrum verbleef. Waarom? Het gaat ze alleen maar om macht, maar helaas zullen ze dat over mij nooit krijgen!

Omdat dit een openbare site is, wil ik hier niet dieper op ingaan hier.

Grenzen:

Je grenzen zijn vervaagd door wat er allemaal gebeurd is en je moet ze opnieuw zoeken en vast stellen. Een van de eerste grenzen die je moet stellen , zijn die van omgang binnen familie. Leg die grens wat ruimer gezien je eigen emotionelere omstandigheid zodat je hem later scherper kan stellen. Maar stel ze wel want anders kunnen ze je helemaal gek maken !