Hier op de pagina medische traject (deel 2) van motorongeval.nl , Kan je lezen tegen welke lichamelijke en medische problemen ik allemaal opgelopen ben na het ongeval !

Medisch traject -2

Nadat mijn (vorige) huisarts concludeerde dat de medische wereld in Nederland kennelijk niet echt gewillig was om mijn problemen te annaliseren, heb ik zelf de stoute schoenen aangetrokken, uiteindelijk heeft dat wél wat opgelevert en daar kan je hier méér over lezen !

Plan de campagne !

Zodra je toe geeft aan de sytuatie, weet je ook meteen dat het niet beter meer zal worden. Pijntrajecten proberen mensen te doen berusten maar wáár berust je in ? In het feit dat je op 46-jarige leeftijd niet eens meer thuis iets kunt doen, laat staan voorzien in je eigen financiële noodzakelijkheden ? Laten we eerlijk zijn, met nog géén 500€ in de maand, valt er weinig te berusten he !

Dus, heb ik plan de campagne gemaakt omdat het pijnteam in het ziekenhuis vond dat ik opnieuw moest gaan revalideren maar dan nu écht alleen op "mijn" problematiek gericht en niet in zogenaamde revalidatietrajecten die tot op de minuut voorgeroosterd zijn ! Maar aangezien het revalidatiecentrum in Zwolle een wachtlijst van 2 jaar had (óók zwaar belachelijk), heb ik de stoute schoenen aangetrokken !

Doen waar je goed in bent !

Precies !! Je moet dát doen waar je goed in bent. Dus .......
Heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mijn hele dossier online gezet op een gesloten domein, en vervolgens "alle" revalidatieklinieken in Nederland die ook maar enigsins in aanmerking konden komen per mail aangeschreven met de verwijzing naar mijn verwijsbrief.

Uiteindelijk heeft sléchts 4 van de ongeveer 25 aangeschreven revalidatieklinieken ook daadwerkelijk mijn dossier ingekeken. Daar naast hebben sléchts 7 revalidatieklinieken gereageerd waaronder de 4 reeds genoemde. Van de 7 lezers heb ik 5 berichten gekregen dat het doorgestuurt werd naar hun gespecialiseerde revalidatie arts, om vervolgens nóóit meer iets te vernemen. Van de overige 2 heb ik in het ene geval te horen gekregen dat men mij niet verder kon helpen en de andere resulteerde in een uitnodiging in de St. Maartenskliniek te Nijmegen.

Dat was de trieste balans !

Misverstanden of ....
gewoon geen zin ?

Het avontuur bij de St. Maartenskliniek heeft helaas ook maar twéé bezoeken geresulteerd en verliep alles behalve veelbelovend ! Ik werd de eerste keer ontboden en gelijk werden mijn klachten taktisch afgeschoven op psychosomatische klachten (psychisch) ?

Er werd me vertelt dat ik beter af zou zijn in de Eikenboom in Soest, maar ze wilde al wel vast een begin maken. Maar toen ik daar de tweede keer kwam, bleek er nogal wat miscommunicatie te zijn ? Ik had nl tussentijds 1 keer (notabene optijd) af moeten zeggen. Kennelijk was dat niet gewenst en ontstond er dan ook zeer onnodig en onterecht onenigheid waar door ze het beter achtte dat ik gelijk door ging naar de Eikenboom. Maar niet geheel zonder slag of stoot.

Er moest nog wél even een discussie aangeslingert worden waar ik het geheel niet mee eens was. Mijn vriendin werd daar bij ook danig onderdruk gezet, waarna ik zoiets had; weeetje dame, je hebt gelijk ! Met dien verstanden dat ik géén zin heb ik flauwe wellis/nietes toestanden om eigen naam te zuiveren. I Met de wetenschap dat ik daar toch niet meer zou komen heb ik haar maar in haar waan gelaten.

Psycho - somatisch ?

Gelukkig kon ik vrij snel in revalidatiecentrum "de Eikenboom" te Zeist terecht. Ik dacht de eerste keer dat ik er heen ging nog; Hoe toevallig kan het zijn ? Ik moest langs de plek van het ongeluk om in de Eikenboom te komen want het ligt er slechts enkele straten vandaan ! Ik heb weken achtereen diverse onderzoeken gehad, waar onder de meeste op psychosomatisch vlak geënt waren.

Het meest typische vond ik wel de éérste uitspraak die ik daar te horen kreeg op de introductie dag. Daar werden we opgevangen door het hoofd en psycholoog van de Eikenboom. Deze begon zijn betoog met; Denk niet dat jullie gek zijn ! Pijn is een signaal van het lichaam en betekend dat er lichamelijk wel degelijk iets aan de hand is ! Dat zal jullie raar in de oren klinken uit mijn mond, omdat jullie al met grote regelmaat zaken gehoort hebben als; Het zit tussen de oren, het is psychisch etc.etc. Geloof van mij dat er wel degelijk iets mis is met je lichaam als je pijn voelt ! Dat neemt niet weg dat pijn én het lichamelijke mankement tot psychische belasting kán leiden. Ik kan jullie lichamelijk niet genezen maar kijken of .........etc.etc.

Dit was een hele geruststelling om te horen want te vaak had ik inderdaad van dat soort zaken gehoort. Nou had ik liever dat men dat gewoon zei, want dan kon je er op ingaan. Maar gemener waren de keren dat men het suggereerde of je gewoonweg totaal niet serieus nam !

Na weken op en neer rijden kwam hun verlossende uitslag. Conclusie; ME/CVS, psychisch in perfecte staat. Máár, zij waren het er roerend met mij over eens dat er véél te weinig onderzoek was gedaan om mijn letsel zichtbaar te krijgen !

Onwil

Toen mijn huisarts deze gegevens ontving, dacht hij hartop tijdens een telefoongesprek en noemde alle zaken op die hij had laten checken en zo ook mri van hoofd en nek. Ik viel hem gelijk in de rede om te zeggen dat die mri van mijn nek NIET gemaakt was ! Hij was hier furieus over want de specialist waar naar hij me verwezen had voor een mri`s van hoofd en nek, had gesuggereerd dat de mri`s géén gewenst resultaat opgeleverd hadden !

Hij was écht kwaad en zei gelijk, hoe gaan we dat dan nu aanpakken want weer verwijzen zal op niets uit lopen. Hierop zei ik hem om verzoek mri aan mij toe te sturen, dan zou ik persoonlijk rechtstreeks naar de bali gaan van runtgen om een afspraak te maken. Hij gaf het weinig kans maar wilde daar wel aan mee werken want nu had hij eindelijk zélf ervaren dat mijn verhaal over niet mee willen werkende specialisten, wel degelijk klopte ! Zo gezegt zo gedaan en begaf ik me enkele dagen later naar het ziekenhuis.

Eenmaal aan de balie vroeg men wie de specialist was ? ik had me immers nog niet overgeschreven na mijn verhuizing dus mijn huisarts was bij hun niet bekend. Hierop vertelde ik dat dit de proffessor was waar naar ik door de specialist hier was verwezen. Echter kon deze pas iets ondernemen als hij een mri had. Eindelijk had ik óók eens mazzel en al binnen 3 weken kon ik terecht !

Al die jaren al gelijk !

Nog géén week later belde mijn huisarts me op met het bericht dat ik idd al die jaren al gelijk had en ik idd nekhernia op C5 en C6 had met degeneratie op zelfde niveau (wat aangeeft dat het er al langere tijd zit) én op schouder niveau. Ik heb dus van begin afaan gelijk gehad. Dat lijkt me ook niet minder dan logisch want vanaf het moment dat het ongeluk gebeurde, kon ik mijn nek niet meer spontaan draaien anders verloor ik het acuut bewustzijn.

Crimineel !

Het is gewoonweg crimineel dat men weet dat er foto`s van direct na ongeval nodig zijn in geval van nekletsel om in later stadium te kunnen vergelijken. Om aan te tonen dat men whiplashverdacht letsel heeft en het dan tóch niet uitvoeren daar van !

Nóg crimineler werd het toen ik naar de orthopeed ging met mijn schouderklachten. Deze duidelijk constateerd dat er iets ernstig mis moest zijn en hij dus een mri wilde hebben, om vervolgens doodleuk te zeggen; Ik zie niks, dus is er ook niets.

Ehhh... pardon ???
Hij had immers duidelijk afwijkingen gevoeld en gezien tijdens zijn onderzoek ?
Toen ik om opheldering vroeg, verwees hij me terug naar mijn huisarts met de boodschap, niks te vinden dus niets aan de hand. Mijn huisarts had ook al aardig verstelt gestaan en gaf direct een brief voor second opinion en nog die zelfde dag belde ik het ziekenhuis voor een second opinion. Ik koin die zelfde week nog terecht maar ...... de zelfde orthopeed ???

Ik dacht niet dat dit de bedoeling was en toen ik te horen kreeg dat ik wel bij de schouderspecialist terecht kon maar dat dit nog 10 weken ging duren, werd ik wel wat taai en zei; Dus omdat die kl..t..zk (*oeps) me niet serieus behandelt, kan ik nóg 10 weken wakker liggen ??? Maar goed daar kan jij ook niets aan doen dus maak de afspraak maar.

Het was al vrijdag middag dus alle specialisten waren al weg, dus ze kon ook niets meer overleggen. Ik zei; laat maar zo, het is niet anders he. Maar Maandag tegen 9 uur s`ochtens ging ineens de telefoon. De assistente had de specialist gesproken en deze was zo stomverbaast over het verhaal, dat hij haar gezegt had om mij te bellen om door te geven dat ik ná zijn diens op donderdag wel langs kon komen ! Zó kan het dus ook !

Niet voor niets !

Die donderdag bekeek hij samen met mij de mri en deed hij een vergaand en héél pijnlijk onderzoek om te concluderen dat er duidelijk wél het nodige mis was ! Mijn schouderblad is weggedrukt én doordat mijn kleine (korte) spieren links niet werken, zijn deze uitgerekt. Hier door zakt mijn arm direct uit de kom wanneer ik deze volledig ontspan. Hij kan daar echter niets aan doen, maar hoopt dat therapie uiteindelijk wél zal gaan helpen ?

En zo ging er weer een héél jaar van tegenstrijdig handelen aan me voorbei !

2010 dé verlossing !

In November 2009 had ik de Mexicaanse griepprikken gehaalt en van de aller laatste werd ik enorm ziek. Je moet weten dat ik al vanaf de zomer van 2008 continue last van buikgriep had (zo voelde dat). Mijn darmen waren zwaar van streek en had continue pijn in mijn darmen. Dit nadat ik in Duitsland in een Grill-huis had zitten eten !

Maar alle onderzoeken wezen niks uit. Bovendien ken ik sinds het ongeval helemaal geen hongergevoel meer en nog wat van dat soort ongein. Dat laatste was al van vast komen staan dat ik een zwaar vertraagt spijsverteringssysteem had overgehouden aan het ongeluk ! Maar nu werd het als maar erger en ondertussen had ik ook de overstap gemaakt naar een nieuwe huisarts. Deze had mijn dossier bestudeerd en toen hij hoorde dat ik al 1½ jaar ziek was, wilde hij gelijk diepgaant onderzoek. En nog géén week later kwam naar boven dat ik een héél zware bacteriële darminfectie had. Dát verklaarde waarom ik een half jaar eerder ná een inwendig onderzoek, een maandje minder last had gehad ! Ik kreeg héél zware antibioticakuur en na een paar weken was ik er vanaf. Althans, gedeeltelijk maar want het andere deel hangtr samen met mijn ongeluk.

Dat bleek enkele weken later wel !.

Diagnose Eindelijk !!!!

Inmiddels heb ik al weer 1 jaar begeleiding van professionals in NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel). Zij hebben mijn dossier onder de aandacht gebracht van een van de meest gestudeerde op gebied van NAH. Hij geeft lezingen en zelfs les op Universiteiten en symposiums van doktoren en specialisten etc.

Deze man heeft mijn dossier bestudeerd en is op verzoek langs geweest om me aan zijn deskundigheid te onderwerpen, met enorme gevolgen !

Dubbel

Zijn conclusie was erg verhelderend en niets te wensen over latend ( of juist wel ?)
Hij gaf me te kennen dat ál mijn klachten die zogenaamt zo onverklaarbaar genoemd werden door de diverse specialisten, juist héél verklaarbaar waren ! Máár dat specialisten nog niet de kennis in huis hebben om die links te leggen. Maar dat ze daar in Amerika al véél verder mee zijn en hij dat daarom in Nederland aan het overbrengen is.

Hij gaf aan dat mijn klachten het typisch voorbeeld zijn van een hersenstambeschadiging en in mijn geval kon hij zelfs vertellen dat het voornamelijk in het bovenste deel gelegen zou zijn. Máár door dat de hersenstam niet alleen rechtstreeks essentiële functies aan stuurt maar vooral ook via de voorste hersenkwabben, word het letsel héél erg ruim van aard. Omdat er niet alleen spraken is van schade in de hersenstam. Maar ook disfunctie in de overige hersenen vanwgen verkeerde signaal uitwisseling. Enerzijds ben ik blij dat ik eindelijk weet wat ik heb. Anderzijds zinkt me de moed soms diep in de schoenen want "hoe" gaan we dit aanpakken en wáár zal het eindigen ?

Hoge Raad

Onlangs moest ik naar de Hoge Raad in Utrecht vanwegen mijn bezwaar tegen het UWV. Maar eenmaal daar, werd ik naar het verkeerde gebouw gestuurt en wel aan de andere kant van het centrum. Inplaats van dat ik mooi een half uur te vroeg was, kwam ik 1 uur te laat binnen, terwijl mijn auto notabene aan de overkant van de straat récht tegenover de ingang geparkeerd stond !

Doordat ik héél snel pijn in spieren en gewrichten krijg, kwam ik daar letterlijk binnen gestrompelt met een van pijn vertrokken gezicht. Na 10 minuten stodn ik weer buiten en heb alleen het boven genoemde rapport afgegeven. Het heeft er wél toe geleid dat ik ander halve week helemaal NIET heb kunnen lopen. We denken er nu serieus over na óf ik niet aan een rolstoel moet, voor de langere momenten dat ik moet lopen/staan. Maar ik ben er geestelijk nog niet aan toe omdat iok me afgelopen zomer voorgenomen had om minstend één ritje op de motor te gaan maken al is het maar 5 kilometer.

Ik heb er in ieder geval nachten van wakker gelegen en probeer er nu maar zo min mogelijk aan te denken maar ik hoop écht dat die sluipmoordenaar tot stoppen te brengen is, want zo gedraagt het zich tot op heden wel !

Binnenkort naar een specialist die veel samen werkt met de specialist die de diagnose hersenletsel hersenstam heeft gedaan. Zodra ik meer weet, laat ik het wel horen ! Er is uiteraard nog véél meer gebeurd in het afgelopen jaar, maar kost me véél te veel moeite om dat allemaal hier op te schrijven !

vrgr, Paul