motorongeval.nl , hier heb ik weer gegeven tegen welke lichamelijke problemen ik op gelopen ben na het ongeval.

Medici Bedankt !!

Van whiplash naar spondylose en kanaalvernauwing .
Medische dwaling uit onkunde óf pure opzet ?

Nu 5½ jaar na het ongeval, word me eindelijk duidelijk wat er nu precies met mijn nek aan de hand is. Werd me eerder een whiplash aangesmeerd, blijken de problemen tóch wel wat anders te liggen. Hier kwam ik gisteren 29 okt. 2010 pas achter dankzij een Belgische neurochirurg.

Ik hoor je denken.... Waarom in godsnaam een Belgische.
Dat was een bewuste keuze van mezelf, nadat ik herhaaldelijk geconfronteerd werd met het fenomeen; Wel zeggen, niet rapporteren !

Medisch specialisten hebben vele redenen om niet over te gaan tot naar waarheid documenteren van hun werkelijke bevindingen zodra ook maar het vermoeden bestaat dat er binnen het letselschadetraject een verzekeraar betrokken is !

Men heeft geen zin om zich eindeloos te verantwoorden tegenover de verzekeraars. Niet omdat ze niet voor hun conclusie in durven te staan, maar omdat zij op dat moment net zo schandalig behandelt worden als dhet slachtoffer. Echter staat er voor hen nog méér op het spel dan men denkt. De verzekeraars zijn namelijk wél hun broodheren ! Logisch dat ze dus niet in een dergelijk soort sytuatie terecht willen komen, met gevolg dat de patiënt dus gewoon pech heeft.

Whiplash ?
Rede temeer dat vele duizende mensen per jaar de diagnose "whiplash" opgespelt krijgen. Maar is dat wel terecht ?
Het antwoord hierop is heel duidelijk NEE !
Maar op deze wijze komt men wel gemakkelijk van de patiënt af want whiplash heeft in Nederland de kwalificatie "niets te zien, dus zinloos om onderzoek te doen" gekregen.

De patiënt is helemaal niet bezig met tactische overwegingen want heeft daar voor veel te veel ellende aan zijn/haar hoofd. Bovendien heeft men een blind vertrouwen in de medische wereld. Er gaat (gelukkig) ook heel erg veel goed en er word ook waanzinnig goed werk verreicht door al die mensen die er voor gekozen hebben om hun leven te wijden aan het helpen van medemensen. Maar net als overal, vind je ook hier exessen en uitzonderingen.

Het slachtoffer met nekklachten is daar een duidelijk voorbeeld van !
Echter moet dat zelfde slachtoffer zich hier heel goed bewust van worden en beseffen dat zij zélf baas over eigen buik zijn. Om het duidelijker te zeggen; Het is raar dat we bij aanschaf van materialistische zaken zo kritisch zijn en als het om onze tempel gaat, dat we dan ineens niet meer zelf nadenken en allert zijn ?

Logisch, zal je zeggen want de mens is niet alleen lichamelijk gekwetst maar ook geestelijk gebeurt er enorm veel. Dat klopt helemaal, maar juist om die rede moeten we dus zorgen dat we niet nog méér geestelijke belasting te verwerken krijgen ! Want diagnoses voortkomend uit uitvluchten van de medici, leveren naast méér lichamelijke ellende ook nog eens een hele lading aan geestelijke problemen meer op!

Gedwongen om uit te wijken !
Na de nodige misleidingen, gebrek aan erkenning en begrip, weigeringen om tot onderzoek over te gaan, afgezwakte diagnostische rapportages, en zélfs weigeringen om bevindingen te tapporteren, was ik het helemaal zat !

Mijn klachten namen alleen maar toe en niemand wilde zijn handen aan me branden. Even werd zelfs gesuggereerd dat het wellicht somatisch psychische klachten zouden zijn. (klachten voortkomende uit psychische oorzaak). Dat werd al snel weerlegt want ik liet me er niet van weerhouden om naar een kliniek te gaan om me te laten onderzoeken. Ik heb genoeg ervaring op medisch gebied vanuit mijn opleidingen en werk, dat ik echt wel weet wat lichamelijk of geestelijk is. Dus was ik niet echt bang om de confrontatie aan te gaan.

Het éérste welkomsgesprek werd ik al meteen enorm verrast !
De aan het hoofd van deze kliniek staande proff. opende zijn woord met; Beste mensen, jullie zijn hier omdat jullie allen al langere tijd lopen met klachten waar de diverse medici de oorzaak niet weet vast te stellen. Men heeft hierdoor het vermoeden dat uw klachten op psychisch vlak liggen. Bij deze mededeling begon mijn bloed al meteen te koken en aan de gezichten en lichaamshoudingen van de overige aanwezigen, was duidelijk af te lezen dat bij ehn het zelfde gebeurde.

Echter, ging hij hierop verder met; Jullie allemaal hebben te maken gekregen met onbegrip en niet luisteren van specialisten en sommige van jullie hebben daar naast ook nog eens te maken met de keiharde mannier van optreden van verzekeraars in geval van letselschadetrajecten.

Neem van mij aan......
Als je lichamelijke pijn voelt, is er ook spraken van lichamelijke pijn !
Dat men ondanks alle enovaties van de afgelopen jaren, nog steeds niet "alles" kan verklaren en in beeld brengen, mag niet de patiënt aangerekend worden maar is een tekortkoming van de medische wetenschap. blablabla.....

Uiteindelijke conclusie na de diverse gesprekken en onderzoeken was duidelijke taal !
Men gaf me gelijk in mijn mening dat er té weinig aan daadwerkelijk onderzoek was gedaan. Daar naast gaven ze me de diagnise ME/CVS mee.
Het zat niet tussen mijn oren, al was men wel van mening dat de geestelijke belasting die veroorzaakt werd vanuit de medische en juridische kant, wel degelijk belastend werkte. Dáy heb ik overigens ook altijd gezegt, maar dat ter zijde.

Vervolgens heb ik de medische wereld nog een kans gegeven. Maar de tendens zette zich voort !

Voorbeeld 1

De orthopedisch specialist constateerde dat er iets ernstig mis was met mijn schouder. Hij drong aan op het maken van een mri. Toen ik voor de uitslag kwam, verraste hij me met de uitspraak; Ik heb geen enkele afwijking kunnen vinden, dus is er niets met uw schouder aan de hand.

Ehh, yeah right, dus omdat hij op beeld niets zag ondanks dat hij bij lichamelijk onderzoek wel degelijk een afwijking constateerde, was alles nu in een keer over ????
Toen ik aan drong op een juiste verklaring, snauwde hij; Dit was het, ga maar naar je huisarts als je nog klachten hebt.

volgende dag zat ik dus bij de huisarts en deze werd erg pissig. Hij verwees me voor een second opinion naar de schouderspecialist. Even dreigde dat fout te gaan want de naam die ik van de assistente kreeg, leek erg op die van de orthopeet. Toen ik dat dus aangaf, bleek het de zelfde man te zijn. Hioerop hetb ik het verhaal uitgelegt en kon ik uiteindelijk toch bij de schouderspecialist terecht, alleen zou dat minstens 10 weken duren. Dát dacht ik even niet he, omdat hij de zaak verziekte, zou ik nog 10 weken langer moeten wachten ? Maar goed, ik ging uiteindelijk maar akkoord want wat moet je anders ?

Maandag ochtend om half negen ging de telefoon. Ik was enorm vernaast want de telefoon gaat al nooit zo vaak en al helemaal niet zo vroeg. Het was deassistente van de schouderspecialist. Zij had mijn verhaal aan hem vertelt en hij was zo verbaast dat hij haar gezegt had me direct te bellen en dat ik eventueel donderdag avond na afloop van zijn werkdag, langs kon komen. Uiteraard heb ik dat gedaan en zijn diagnose was duidelijk; Omdat fijncontrole spieren niet meer werken, zakt mijn schouder half uit het gewricht zodra ik ontspan. Verder constateerde hij een scheef staand schouderblad.

Voorbeeld 2

Ik had eindelijk na meer dan 4 jaar vechten, via een achterdeurtje een mri weten te laten maken. De specialisten die ik tot die tijd bezocht hadden, weigerde telkens en wezen het af als zijnde "zinloos" omdat er tóch niets te zien was. Echter één van de neurologen spande daar in de kroon, Hij had de vraag om mri van nek en hoofd afgewezen en als copmpromis de mri van hoofd toegestaan. Vervolgens kreeg mijn huisarts te horen; mri geen byzonderheden, Dat was letterlijk alles !

Toen ik dus 4 jaar na eerste aanvraag mijn huisarts tijdens een opsomming van alles, hoorde zeggen; mri van hoofd en nek geven ook geen duidelijkheid, viel ik hem verbaast in de rede ! Ik heb hem verteld dat er helemaal nog nóóit een mri van mijn nek gemaakt was en dat ze allemaal tot op heden medewerking hier voor hadden geweigert ondanks mijn opdringende verzoeken.

Hij werd laaiend toen hij ontdekte dat hij enorm voor de gek gehouden was door een colega. Hij zei verbouwereerd tegen me dat hij nú begreep wat ik telkens bedoelde met de belangenverstrengelingen van specialisten. Hij sprak zijn ongeloof uit en zei; Een huisarts doet wat hij kan maar zodra hij het niet meer weet, stuurt hij je door naar een specialist. Als huisarts mag je dan verwachten dat zij de patiënt verder behandelen en indien zij er zelf niet uit komen, de patiënt door sturen naar een collega specialist. Maar NIET terug naar de huisarts want die stuurt de patiënt niet voor niets door !

Ik ben het een beetje zat dat ze je telkens maar terug verwijzen zo van; zoek het maar samen lekker uit ! Nu kan ik je frustraties helemaal begrijpen, die mri MOET er komen. Maarja als ik je verwijs voor een mri dan sturen ze je wéér naar de neuroloog en word het wéér onzinnig verklaart en beginnen we weer van voorafaan. Dus ik weet het even niet meer maar dat het moet gebeuren is me wel duidelijk.

Hierop dacht ik, krijg maar allemaal de hik, het gaat verdommem om mijn gezondheid. Vier jaar lang heb ik alles open op tafel gegooit voor zowel artsen als uwv en ook verzekeraar en wáár heeft het me gebracht ? Precies, van de wal in de sloot !

Ineens kreeg ik een waanzinnige ingeving !
Het ligt niet in mijn aard om niet de gehele waarheid te spreken, zelfs niet leugentjes voor bestwil maar op dit moment waren mijn gezondheidsbelangen zo groot dat ik daar even lak aan had. Ik vertelde mijn huisarts dat ik misschien wel een opening wist, maar dat ik het óók zou begrijpen als hij er niet in mee wilde gaan.

Ik legde hem uit dat ik begrepen had dat hij de titel proff had en dat hij eerder zelf specialist was geweest. Hij beantwoorde bevestigend waarop ik hem zei dat gezien ik ver weg verhuist was, hij in de ziekenhuizen bij mij niet bekend was. Ik vroeg hem om me een verwijzing voor mri te sturen maar niet op pappier van de praktijk en op naam van zijn titel, zodat ik daar zelf mee zou gaan bewerkstelligen dat er rechtstreeks zonder tussenkomst van andere, de mri zou gaan afdwingen. Hij wilde niet weten hoe ik dat zou gaan doen maar stemde in. Hij vond immers ook dat er beslist een mri gemaak moest worden.

Met de binnen gekomen verwijzing ben ik opweg gegaan naar het ziekenhuis. Ik heb gewacht op een hectisch moment en heb toen mezelf gemeld bij de bali van radiologie. Ik legde de verwijzing op de bali en uiteraard kwam de vraag al die ik verwachte nl; Wie is deze drs ? Waarop ik héél nonchelant reageerde; ooohww dat is de professor waar de specialist me naar verwezen heeft, maar deze prof wil me met alle liefde en plezier voor de neuroloog bekijken maar dan moet hij wél de beschikking hebben over een mri en die is er nog geen gemaakt. De dame die al niet zo blij keek van de enorme drukte, had niet veel behoefte meer in ingewikkelde gevallen dus werd direct een mri ingepland voor de week erop.

YES, eindelijk na meer dan 4 jaar ging het lukken !
De week daarop melde ik me netjes en ruim optijd aan de bali. Ik moest in de wachtruimte plaats nemen en binnen 5 minuten galmde mijn naam al door de wachtruimte heen. Nog nóóit was ik zo blij, mijn eigen naam te horen roepen ! Na afloop keek de dame wat vreemd op en zei; we sturen de uitslag naar u thuis, als u die door wil sturen aan de proff, dan zou alles goed komen. De week daarop had ik de uitslag thuis.

MIjn vermoeden dat er méér aan de hand was dan een whiplash, werd bevestigd !
Nekhernia op C5-C6 en degeneratie op diverse niveau`s.

Maar nú kwam de ellende !!!

Ik had me inmiddels na 4½ jaar tóch maar over geschreven naar een huisarts in mijn nieuwe omgeving, op aandringen van mijn ambulante begeleiding. Mijn lichamelijke toestand was dusdanig verslechterd dat ik ook niet meer in staat was om mijn vorige huisarts te bezoeken. Er hadden al diverse gesprekken plaats gevonden met mijn nieuwe huisarts en bleek dat hij zich enorm had ingelezen, wat me erg veel vertrouwen gaf. HIj had ook heel duidelijk met zwaar gefronst hoofd aangegeven dat hij erg versteld had gestaan van wat er allemaal gebeurd was.

Uiteraard werd ik door gestuurt naar de neuroloog. Maar om te beginnen kreeg ik een leerling neuroloog. Nou heb ik daar niet zo veel op tegen want hij was wel heel toegeweid. Maar NIET als een leerling ingezet word omdat de specialist eigenlijk helemaal geen tijd voor zijn patiënten heeft óf wil uittrekken en dát bleek al snel de werkelijke rede te zijn !

Nadat de leerling/assisten neuroloog het toch té complex vond, gaf hij eerlijk aan dat hij de neuroloog zelf wilde laten kijken. Na een behoorlijke wachttijd kwam de neuroloog binnen gesnelt. Ik moest snel min kleren uit doen en op de bank gaan zitten. Ik vertelde hem ondertussen dat ik óók veel klachten had die voort kwamen uit hersenletsel en dat hij daar wel rekening mee diende te houden. Hij klopte een keer op mijn knieën. Ik moest gaan liggen en werd links en rechts even snel met de hamer langs getrokken en moest ik zeggen of ik het voelde of niet. Maar het ging zo razend snel dat hij zich kennelijk geïriteerd voelde omdat ik afentoe vast liep. Ik moet namelijk heel bewust nadenken wat er gevraagt word anders weet ik niet wat ik met mijn lichaam moet doen.

Binnen 5 minuten kon ik me aankleden en nog tijdens het aankleden werd me medegedeelt dat hij de klachten niet kon plaatsen bij de nekhernia, dus niks aan doen en een beetje fysio en alles zou wel goed komen. En nog tijdens dat hij me dit mededeelde, vloog hij al weer naar de deur. ik was werkelijk helemaal perplex en niet eens in staat om daar op te reageren. Alsof ik een slachtkip was die ergens in het lopendebandtraject terecht was gekomen tussen nek omdraaien en vacuum verpakt worden ????

Er werd dus helemaal niets gedaan met de informatie die ik gaf, welke overigens uitgebreid gerapporteerd zijn door diverse van zijn colega`s.

Voorbeeld 3
Nadat ik mijn bevindigen bij de huisarts had vermeld, gaf hij al gelijk comentaar dat we daar dus ook niks wijzer van geworden waren en dat hij tóch wilde proberen om me naar en revalidatiearts in het ziekenhuis te sturen om te zien wat deze zou willen en kunnen doen. Zet je schrap !!!

Zo gezegt zo gedaan, werd ik doorverwezen en een uitgebreide rapportage mee gegeven. Na twéé maanden kon ik bij die beste man terecht. Hij zette me gelijk voor het blok door te zeggen; wát verwacht je van me ?

Niks was mijn antwoord. Ik hóóp dat ik met behulp van u nog zoveel mogelijk winst kan boeken op lichamelijk gebied. Elk procentje is er een en al word het niet beter, al weten we de sluipmoordenaar (want zo voelt het wat me aan het opverkomen is) maar al een halt toe kunnen roepen, ben ik een gelukkiger mens.

Uiteindelijk na veel moeizame overwegingen, stelde hij voor om proefblokkades aan te laten leggen. er zou middels vloeistof een verdoving van zenuwen gedaan worden om te kijekn wat er zou gebeuren als ik geoppereerd zou worden. De uitschakeling zou slechts 1 uur stand houden en daarna langzaamaan verdwijnen. Er zouden twee uitschakelingen plaats vinden met 3 uur tussen beide ingrepen in. Ik moest dan na 1 uur héél duidelijk rapporteren wat er gaande was.

De eerste ingreep vond plaats om 9 uur. Ik moet zeggen, dát nóóit meer !!
Ik ben niet bepaald flauw maar een joekel van een naald van voren door je hals heen gestoken krijgen en door de wervelkolom heen naar achtere toe, is opzich al niet bepaald prettig, ondanks dat ik een enorm gewillige en prettige patiënt ben voor behandelaars. Ik doe namelijk exact wat men zegt zonder tegenwerking.

Ik mocht naderhand gaan doen wat ik wilde, als ik maar exact na 1 uur een duidelijke annalise zou maken. We besloten de stad in te gaan ter afleiding maar ik kwam niet erg ver. Al binnen een kwartier werd ik helemaal beroerd en ondanks dat het die dag 8 graden beneden nul was, gooide ik steeds meer kleding open. De pijn.... daar gebeurde helaas niets mee maar de beroerdheid was haast ondraaglijk !

Uiteindelijk de tweede ingreep ondergaan.

Tja, ik moet eerlijk zeggen, de pijn in mijn schouder, arm, hand en vingers verdwenen als sneeuw voor de zon. Máár, dat is niet verwonderlijk als je hele linker bovenkant compleet verlamt raakt he !
Terug bij de anesthesioloog gaf hij aan dat dit idd bepaald niet de bedoeling was.

Hij gaf aan dat het niet bepaald succesvol was verlopen en dit zeker niet voor langere tijd geschikt was. De rapportage zou hij die zelfde week nog schrijven en toesturen aan de revalidatiearts zodat ik volgende week wel contact op kon nemen, maar dat de revalidatiearts dat normaal gesproken zelf wel doet. Ik wilde me niet opdringen want heb al vaak genoeg ervaren dat men hier niet van gedioent is. Maar na een maand helemaal niets gehoort te hebben, toch maar contact opgenomen. De revalidatiearts zou contact met me opnemen. Nog ruim een maand laten nogmaals gebeld en weer zou er contact met me opgenomen worden. Wéér een maand later maar weer zelf gbeld en eindelijk kreeg ik de revalidatiearts zelf. Hij had de uistalg nog niet gelezen want hij had nog niets gezien maar zou er achteraan gaan en me terug bellen. Uiteindelijk kreeg ik twee weken later een oproep van de afdeling anesthesie, om een permanente blokkade aan te laten leggen.

Hoezo een permanente blokkade ????
Ze waren falikant mislukt en nee, ik zat niet te wachten op 3 maanden doodziek zijn of deels verlamd zijn !! Hierop nam ik contact op met de afdeling anesthesie en legde uit wat er gebeurd was. De assistente schrok daar van en gaf me volkome gelijk dat ik dat niet zag zitten. Vervolgens heb ik contactr gezocht met de revalidatiearts met de mededeling dat ik dat gezien de ervaringen niet zo zag zitten en dat ik eerst even goed na wilde gaan denken over alles, en dat ik wel contact op zoiu nemen als ik er uit was.

Je snapt wel dat ik daar niet verder op in ben gegaan. En toen ik het de huisarts vertelde, gaf hij em ook volledig gelijk.
Maarja wát nu ??
Hij wist het ook niet meer want het werd de ene op de andere teleurstelling en hij vond dat het wel even genoeg geweest was voor me. Ja inderdaad al dat geknutsel en politiek korekt handelen tegen de gezondheid van mensen in, is me heel erg tegen gaan staan ! Ik had dit eerder nóóit durven te verwachten en snap ook héél goed dat wanneer je niet met dit soort toestanden te maken hebt, het moeilijk te geloven is. Maar geloof me, het is diep en diep triest wat men de patiënten in geval van letselschade en dan ook nog eens nek en hoofdklachten, bewust aan doet, want dát is me wel héél erg duidelijk geworden.

Op naar België !!
Ik hoop dat zij die de moeite hebben genomen om dit nog te lezen, zullen gaan inzien dat het echt waar is als andere vertellen dat ze niet serieus genomen worden door medisch specialisten en dat dit moedwillig gebeurt want mijn relaas liegt er niet om denk ik.

Rede temeer om de Nederlandse medische wereld voor zover dat kan, vaarwel te zeggen.

Terug bij mijn huisarts, nam hij met grote verbijstering waar dat het ook echt niet op hield met geknoei. Ik gaf hem te kennen dat mijn vertrouwen in de Nederlandse medici helemaal weg was en dat begreep hij maar al te goed. Ik vertelde hem dat ik naar België wilde omdat ik daar door andere gewezen was op een neurochirurch, waar iedereen over riep. En idd na weken van speuren op internet alléén maar heel positieve signalen over deze beste man.

De huisarts gaf aan dat hij me daar best naar wilde verwijzen maar dat ik wel bepaalde dingen ter overweging moest nemen. Meteen vulde ik hem aan dat ik dat allang had gedaan ;)

Ik wilde niet in een oneindige zoektocht terecht komen zoals de afgelopen 5 jaar want ik wilde er eindelijk achter komen wat er werkelijk aan de hand was.
Ik wilde het ook slechts enkele weken de kansd geven en niet op wachtlijsten gaan inschrijven van maanden !
etc.etc.

De huisarts moest lachen en zei; Paul, waarom maak ik dit soort opmerkingen eigenlijk nog, je weet wat je wilt en je weet wat acceptabel is en wat niet. Hij gaf me aan dat ik maar contact op moest gaan nemen en dat indien nodig de verwijsbrief er de zelfde dag nog zou zijn.

Ik zocht de gegevens van de specialist op en belde die zelfde middag nog net het ziekenhuis. Direct al kreeg ik een gevoel over me heen wat ik al lang niet meer gevoeld had nl; Gevoel gerespecteerd te worden. de stem aan de andere kant was zó ontzettend vriendelijk, warm en begripvol dat ik meteen wist dat ik er goed aan gedaan had. Ik vertelde kort mijn verhaal en de dame aan de andere kant zei; Ik geloof dat de neurochirurg op dit moment patiënt bespreking heeft, momentje alstublieft.

Maar voor dat ik het wist, sprak een stem me aan; Ik heb begrepen dat u een probleem had ?
Ik antwoorde dat dit inderdaad zo was en dat ik een afspraak wilde maken met Dr. .... (houd ik nog even voor mezelf om te voorkomen dat verzekeraar negatieve invloed denkt uit te moeten gaan oefenen). Tot mijn grote verrassing antwoorde de stem aan de andere kant op rustige toon, daar spreekt u mee.

Moet je in Nederland máánden achter specialisten aan lopen, krijg je in België binnen vijf minuten de neurochirurg zélf aan de telefoon !!!
Daar kunnen ze hier in Nederland nog véél van leren !

De neurochirurg vervolgde zijn vragen en ik antwoorde ze zo kort en duidelijk mogelijk, vooir zover dat binnen mijn machten lag. Ik zou een mailtje sturen met uitgebreidere informatie, ik moest al het beeld materiaal als mri`s, foto`s etc. opvragen en mee brengen en moest de volgende ochtend meteen zijn secretaressen belle voor een afspraak. Hij zou haar alvast op de hoogte stellen en instrueren.

Die zelfde middag heb ik nog in de diverse ziekenhuizen de medische gegevens opgevraagt en gevraagt hoe lang het zou duren voor dat ik er de beschikking over zou hebben. In het ene geval kon ik ze binnen enkele dagen via de psot verwachten en in andere gevallen kon ik ze een week later komen halen. Dat wetende heb ik de volgende ochtend de secretaresse van de neurochirurg gebeld en ze wist meteen van de hoed en de rand.

Binnen twéé weken na het eerste contact met het ziekenhuis, kon ik bij de neurochirurg terecht. Hij wilde helemaal NIETS weten van al de rapportages die ik bij me had en wilde enkel de CD`s met beeldmateriaal bekijken. Hij geloofde het allemaal wel (of niet ;) )

Hij wilde zijn eigen diagnose stellen en niet bevooroordeelt worden door wat andere meende te hebben vast gestelt. Wat natuurlijk de meest zuivere mannier van werken is. Hij bekeek de beelden en zuchtend draaide hij zich na enkele minuten naar mij toe. Ze hebben je zeker een whiplash als indicatie gegeven ? Uit zijn tonage was duidelijk op te maken dat hij het helemaal niet eens was met deze veronderstelling en helaas moest ik hem bevestigend beantwoorden.

Hij boog zich weer richting de monitor en na nog enkele minuten, sloot hij het programma af en gaf zijn mening. Ik ga er niet omheen draaien zei hij. Ik zie dat er het een en ander kapot is maar dat had je zelf vast allang verwacht. Ook zie ik dat er extreme artrose zichtbaar is. Maar ik wil beter onderscheid kunnen zien tussen de artrose en beschadigingen dus moet je een CT-scan laten maken.

Hij krabbelde twee pappieren en plakte mijn stickers met de mededeling dat ik de volgende ochtend direct een afspraak moest maken bij zijn secretaressen. Zij zou exact te horen krijgen wat ze moest doen. De volgende ochtend werd ik wederom met onvoorstelbare vriendelijkheid te woor dgestaan door de secretaresse. Ze had idd te horen gekregen dat de CT-scans gemaakt moesten worden, gevolgt door een bezoek aan de neurochirurg en dat ze rekening moest houden met het feit dat ik van ver moest komen.

De confrentatie !

De afspraak werd wederom gemaakt en afgelopen vrijdag 29 okt. 2010, was de grote dag !
De scans werden gemaakt en ter ondersteuning nog een plakboek vol rüntgen foto`s. Uiteindelijk zat ik bij de neurochirurg. Hij bekeek de foto`s en scans en kwam met het verlossend woord.

Óf ik hier nu blij mee moet zijn ????
Ja, omdat ik eindelijk weet wat er precies aan de hand is met mijn nek !
Nee, omdat het niet het antwoord is wat je graag wilt horen !

De neurochirurg vertelde me dat het voor hem allemaal héél duidelijk was.
Tijdens het ongeval moet er een twist én voorwaardse verschuiving plaats gevonden hebben. Dat verklaart meteen ook het bewustzijnverlies op het moment dat ik de klap kreeg. Hier bij is de tussenwervelschijf zo ver weggedrukt dat de wervel C5 en C6 elkaar geraakt hebben. Waardoor beschadiging van de oppervlaktestructuur van de beide wervels ontstaan.

Dat men direct na het ongeluk niets gezien heeft op runtgen is ook logisch volgens hem. De tussenwervelschijf wás gezond ten tijden van het ongeluk, waar door hij meteen weer terug gesprongen is. Je kan de vergelijking maken tussen een nieuwe ballon en een verweerde ballon die gevult zijn met water. Zodra je op de nieuwe ballon drukt zal deze heel blijven en slechts tijdelijk vervormen. Druk je een verweerde ballon in elkaar dan zal deze springen of minimaal vervormt blijven.

Dat de pijn in de nek enigzins af nam na enkele weken, was ook vrij logisch omdat de tussenwervelschijf enigzins tot rust kwam door de in acht genomen rust vanwegen overige letsel. Dat de pijn in de nek na enkele maanden weer toe nam, zit hem in het feit dat de tussenwervelschijf weer belast werd, maar door het ongeval dusdanige klap had gekregen dat deze niet meer normaal zijn werk kan doen. Daar naast is de artrose ernstig toegenomen wat ook klachten veroorzaakt. Dat ik vervolgens zoveel last kreeg dat zelfs mijn hele dagen tintelt en bij het minste of geringste zoveel pijn doet dat hij verlamt, is (helaas) gisteren de oorzaak van bekend geworden.

Het probleem is nl dat op de plekken waar de botstructuur beschadigt is geraak, overtollig bot aan gemaakt word waar door er als het ware pappegaaienbekken ontstaan zijn op de wervels C5 en C6. Hier door treed vernauwing op waar door zenuwen beknelt raken.

De neurochirurg gaf aan dat hij mijn probleem wel op kon lossen.
Althans in praktische zin, is hij in staat om via de voorkant van mijn nek, een opening te maken, de tussenwervelschijf te verwijderen, het botaangroei verwijderen om vervolgens een prothese te plaatsen ter vervanging van de tussenwervelschijf.

Echter...... hij wees me er gelijk op dat dit enkel de pijn in mijn arm zou weg nemen en mogelijk de stijfheid in mijn benen af kán nemen. Ook zei hij met klem, dat het niet zo zal zijn dat dit meteen klaar is als de operatie heeft plaats gevonden maar dat er een erg lange en zware revalidatie nodig zal zijn voor dat dit bereikt zal zijn. Immers is er een proces gaande wat zal moieten stoppen en daar naast moet het nieuwe proces (gewenning en aanpassing) mbt de prothese moet plaats vinden, voor dat het tot wenselijk resultaat zal leiden.

De vraag is nu dus;

Wát zijn de bijkomende risico`s als ik het wel laat doen.
Wát zal het resultaat zijn als ik het laat doen.
Wát gebeurd er als ik niets laat doen ?

Genoeg dus om de komende dagen over na te denken !

U bent gewaarschuwd !!

Feit is wel dat wéér eens bewezen is, hoe slecht het is dat men zomaar het stempel "whiplash" durft uit te delen zónder dat er enig beeldvormend onderzoek word gedaan !

Had men namelijk al na enkele maanden opnieuw foto`s gemaakt (waar ik uiteindelijk jaren voor heb moeten vechten) dan was dit hele proces al véél eerder opgemerkt.

Maar nee, men vind het véél belangrijker dat men de patiënt zo snel mogelijk weer de deur uit kan bossen met het lulverhaal; Whiplash meneer/mevrouw, dat is niet te zien op foto`s en MRI

NEE iid, maar de vele andere mogelijke zaken WEL !! KL%&^%$en

Mensen a.ub. LAAT MIJ ALS VOORBEELD VOOR JULLIE ZELF STAAN EN BLIJF VECHTEN VOOR FOTO`S EN/OF MRI, MINIMAAL 1x PER JAAR !!!
Ook al wil je specialist er niet aan meewerken, stap dan direct naar een andere, al moet je er 10 in een week aflopen voor dat je er een gevonden hebt die je wél serieus neemt en mee wil werken, want je voorkomt dat je een wandelende tijdbom word !!

Deel 2.
Medische dwaling uit onkunde óf pure opzet ?
Lees hier o.a óók hoe simpel het afdwingen van een mri is !