Alleenstaand en/of eenzaamheid ?

ALLEEN STAAN en/of EENZAAMHEID

Vele mensen met NAH krijgen te maken met een bepaalde vorm van eenzaamheid. Kunnen omstanders daar wat aan doen ? Of kunnen we daar zelf als lotgenoten wat aan doen ? Deze vragen gaan we hier aan de kaak stellen.

OM TE BEGINNEN
Er bestaan twee verschillende emoties welke enorm dicht bij elkaar liggen namelijk “alleen voelen” en “eenzaam zijn”. We spreken van alleen voelen zodra het enkel een gevoelsmatig iets is en van eenzaamheid wanneer er niet alleen spraken is van alleen voelen maar zodra er ook in praktische zin spraken is van alleen zijn.

voorbeeld 1;
Je bent uitgenodigd voor een feest en eenmaal daar, sta je te midden van heel veel mensen en op een bepaald moment stopt elke vorm van communicatie. De mensen om je heen zijn druk in de weer met praten, lachen, dansen en jij, jij kunt het niet meer volgen. Je voelt langzaam maar zeker dat je als het ware in een coconnetje terecht komt, een soort van vacuüm.
We spreken dan van “alleen voelen”.

Voorbeeld 2;
Je zit aan huis gekluisterd door je handicaps en dag in dag uit blijf je verstoken van visite. Mensen blijven massaal weg, zelfs je beste vriend of vriendin heeft geen tijd meer voor je. Op dat moment slaat “alleen voelen” om in “eenzaamheid”

ALLEEN VOELEN
Je kan dus stellen dat “alleen voelen” slechts een psychisch verschijnsel is. Je bent niet alleen maar voelt je niet verbonden met de mensen om je heen. Het is niet zo dat je niet bestaat voor hen maar in de meeste gevallen komt het door dat je jezelf aan ze onttrekt. Dit kan door dat je verbaal kort van stof bent of door dat je (ongemerkt) een fysieke houding aanneemt die zegt “blijf uit mijn buurt”.

EENZAAMHEID
Daar in tegen gaat “eenzaamheid” vaak niet uit van jezelf maar van je omgeving en vind niet alleen op psychisch vlak plaats maar is er ook spraken van een fysieke scheiding waar door je er alleen voor komt te staan. Vaak veroorzaakt door onbegrip en/of gemis van kennis van zaken óf eigen fysieke kracht van de ander. Men kan zich niet verplaatsen in jou situatie en ipv zich te verdiepen is de gemiddelde mens eerder geneigd om die situaties uit de weg te gaan. Gevolg is dat de getroffene daadwerkelijk er helemaal alleen voor komt te staan.

KORTOM

ALLEEN VOELEN

“Alleen voelen” word heel vaak geassocieerd met “eenzaamheid” en tóch is er een wezenlijk verschil. Toch is het niet vreemd dat mensen zeggen zich eenzaam te voelen terwijl er enkel spraken is van “alleen voelen”.

Aan “alleen voelen” kan men geholpen worden door een goede begeleiding van een psycholoog óf een gespecialiseerd NAH-begeleider. Mogelijk dat die laatste zelfs beter kan helpen dan een psycholoog omdat een goede NAH-begeleider een betere achtergrond basis heeft op gebied van NAH en vaker met dat bijltje gehakt heeft dan een psycholoog omdat deze zich enkel richt op het verschijnsel. Maar dit is denk ik afhankelijk van de persoon die je zelf bent of denkt te zijn.

EENZAAMHEID

Hier sta je niet alleen zelf in het middelpunt maar moet je ook zelf de regie weer in handen zien te nemen, evt geholpen door een gespecialiseerd NAH-begeleider/ster. Maar uiteindelijk komt het er op neer dat je het zelf gaat doen omdat het vaak een kwestie is van herinrichten van je leven. Hier zijn verschillende manieren voor zoals bv;

  • Dagbesteding gaan doen.
  • Lid worden van een club of vereniging
  • Lotgenoten opzoeken via bv internet om vervolgens eens af te spreken. (dat laatste is wellicht het belangrijkste omdat je dan fysiek actie onderneemt.)
  • Zelf iets opzetten bv wandelclubje o.d.
  • Mogelijkheden genoeg lijkt me.

SLOT
Of je nu alleen voelt of eenzaam bent, in beide gevallen is het belangrijk dat je contact met je omgeving behoud óf opnieuw aan boord. Ga niet achter de denkbeeldige Geraniums zitten maar zoek hulp en/of maak nieuwe contacten.

Ook jij bent de moeite waard en hebt het recht om te kunnen zijn wie je bent, alleen zal je mogelijk jezelf en/of je omgeving aan moeten passen aan je “nieuwe IK”.

Héél veel succes daar mee !!!

Please follow and like us: