Praten, niets is zo belangrijk als dát !

Dit bericht had ik 6 jaar geleden al geschreven maar wil het tóch met jullie delen 😉

De feestdagen zijn idd weer achter de rug en ik heb ze als héél erg dubbel ervaren ! Het was nl na bijna 5 maanden wel weer héél erg fijn om mijn ouders te kunnen zien. We waren dan ook 2e kerstdag al vroeg op pad gegaan om een paar dagen in Brabant te gaan bivakkeren. Het weerzien was dan ook geweldig ! Op zo`n moment merk je pas écht hoe erg je elkaar gemist hebt he.

De lol mocht echter niet zo lang duren want al na 2 uurtjes, werd ik zieker en zieker.

Daarbij kwam ook nog eens dat ik mijn medicijnen in de hectiek thuis op tafel had laten liggen. De avond heb ik op automatische piloot uit gezeten en toen mijn zussen de deur uit gingen, ben ik direct naar bed gegaan. Ik was direct in slaap gevallen maar werd wakker toen mijn vriendin naar bed toe kwam. Vanaf dat moment kon ik de slaap niet meer vatten en binnen een half uur kreeg ik de inmiddels al bekende spasme trekken.

Ik ben er na nog een kwartier maar uit gegaan want als ik zo`n aanval heb, kan ik er het beste door heen komen door de bank op te zoeken en afleiding te gaan zoeken op de tv. Gelukkig zakte tegen de ochtend de aanval weer af, maar was zó ontzettend ziek dat ik de bank niet meer fatsoenlijk af kon komen.

Mijn ouders hadden deze kant van mij nog nóóit gezien en schrokken er behoorlijk van (zoals later zou blijken). We hebben erg veel moeite moeten doen maar uiteindelijk zou er via allerlei omwegen een fax naar een dichtstbijzijnde (open, uiteraard) apotheek gestuurd worden en binnen 1 uur kreeg ik bevestiging dat er medicijnen klaarlagen.

Dus gelijk opgehaald en ingenomen.

Tegen de avond, werd het gelukkig weer wat beter en toen iedereen naar bed was, sprak mijn moeder me heel voorzichtig aan. Voor het éérst sinds 3½, durfde ze inhoudelijk in te gaan op wat er gaande was én wat er nou eigenlijk die bewuste dag precies gebeurd was. Net als hoe of dat het gegaan was met vrienden etc.

Ze was behoorlijk ontdaan toen we naar bed wilde gaan en vroeg héél verontschuldigend: “Je vond het toch niet erg dat ik er over ben begonnen ?”

Ik heb haar daarop gezegd dat ik het helemaal niet erg vond en eigenlijk wel héél erg fijn zelfs. Toen ik vroeg waarom ze dat niet eerder gedaan had, omdat ze kennelijk toch wel met héél veel vragen zat, gaf ze als rede; In eerste instantie had ze me tijd wille geven. Daarna durfde ze het niet goed meer omdat ze al snel door had dat ik tegen muren op liep, en ze me dus niet nóg meer moeilijke momenten wilde bezorgen met het risico dat ik hier door afstand zou gaan nemen. Bovendien wist ze niet hoe ze er mee overweg moest. Want ze kende me maar al te goed om aan alles wat ik zei, deed en uitstraalde aan lichaamshouding, las ze af dat ik het héél erg zwaar had. Ze nam dus eigenlijk onbewust een afwachtende houding in van ; als hij het nodig heeft of vind, komt hij wel.

Maar nu ze zó geschrokken was, realiseerde ze zich; hij komt niet want wil ons niet belasten. Daarbij had ze aan zichzelf gemerkt dat ze steeds moeilijker zichzelf een houding wist te geven.  Dus was dit de aanleiding om er tóch héél voorzichtig over te beginnen. Ik heb haar dan ook héél duidelijk gemaakt dat ze vanaf nu “alles” voortaan gewoon moest vragen, omdat ik inmiddels allang iets heb van; het is niet anders dan het is.

Ik moet zeggen dat deze gebeurtenis een hoogtepunt sinds mijn ongeval is, en dat het me onbeschrijflijk goed doet.

=============================================

Ik zit er NIET op te wachten om mijn privé leven hier op straat te gooien maar na er regelmatig over nagedacht te hebben, denk ik dat het een goede handvat kan bieden voor allemaal hier !

Natuurlijk heb ik er eerder ook wel over nagedacht. Ik had er ook wel vaker behoefte aan om dingen kwijt te kunnen maar zocht dat niet bij mijn ouders. Want eerlijk gezegd kon ik totaal geen hoogte van ze krijgen ? Ook ik hoorde weleens dingen als; ach, ik denk dat je gewoon dóór moet gaan. en zag ook té vaak die vertwijfelde gezichten als ik maar een tipje van de sluier oplichtte. Ik had het dus al die tijd in andere dingen gezocht als; zal wel. etc. etc.

Zoals het nu blijkt, wás het helemaal geen desinteresse of bagatelliserend handelen óf “makkelijk denken” maar het was puur vanwege het gebrek aan inhoudelijke informatie en de angst om de ander nóg meer pijn te doen !

Het is een samenloop van een hoop dingen waardoor er een situatie ontstaat dat de één niets meer uit zichzelf zegt, en de ander niets wil/durft te vragen. Hierdoor ontstaat er een soort van onderbewuste onbespreekbaarheid waardoor dát wat nog wel door komt, totaal onhandelbaar word. (voor beide kanten)

Het heeft bij ons dus 3½ jaar standgehouden, ondanks dat mijn moeder en ik eerder altijd 2 handen op één buik waren. Als ik dan zie en hoor hoe of dat familiaire relaties verlopen bij veel andere met NAH of whiplash, denk ik dat het bij allemaal op hetzelfde berust. Zórg dat het bij jullie NIET zo lang duurt, want het gebeurd zonder en voordat je er erg in hebt !

Ik hoop dat deze openbaring iedereen die moeizaamheden ervaart in familiaire kring, hier iets mee kan !

Grtz

Please follow and like us: