Hier lees je wát er tijdens het noodlottig motorongeval gebeurde waar ik geheel buiten schuld betrokken raakte.

Part II Motorongeval.
Het ongeluk.

Vóór dat je hier verder leest, moet je éérst Part I gelezen hebben. Heb je dat niet gedaan, ga dan alsnog terug om dit eerst te lezen.

We vertrokken vanuit de pomp in Soest, richting het taveerne aan de andere kant van luchtmachtbases Soesterberg. We kwamen over het Zeisterspoor, dat ook wel bekend stond als de Tankbaan. Ik had er wel eens over gehoort maar verder wist ik totaal niet wat ik kon verwachten. Het bleek een door het bos heen slingerende weg te zijn en aan het eind uit gekomen, werd er besloten om nog een keer terug te gaan naar het begin van de weg bij de snelweg. Mijn aller-beste maatje stopte daar samen met Donald om samen nog even wat te bepraten. Ik zelf had daar weinig behoefte aan dus besloot ik alvast vooruit te gaan. Je moet weten dat ik in maart eindelijk geopereerd was aan een dubbele hernia onder in mijn rug. Al direct ná de operatie kon ik zónder pijn lopen (operatiepijn daar gelaten). Medio Mei was ik terug geweest naar de specialist en deze was enorm verwondert. Hij had al gelijk gezegd, dat hij me er vanaf zou gaan helpen. Maar dat ik zo snel herstelde, ervaarde zelfs hij als een wonder. Ik hoefde niet meer terug te komen. Die zelfde maand besloot ik ook om in augustus mijn eigen bedrijf opnieuw op te gaan starten, ik had daar voor al een opdracht aangenomen, waar voor mij eigenlijk hulp gevraagd was om iemand voor te zoeken.
Maar terug naar de motorrit. Ik was de weken daar voor, dagelijks gaan rijden met mijn beste maatje en eindelijk was ik weer geheel pijnvrij. Die dag was ik voor het eerst weer met de clubgenoten gaan rijden. Normaal rijd ik altijd achteraan. Dat doe ik bewust. Dan kan ik iedereen in de gaten houden en hulp bieden als dat gewenst is. Maar uitgerekend op dát moment, ben ik voor iedereen uitgereden. Ik slingerde tussen de bossen door langs de diverse ingangen van kazernes. Ik weet nog dat ik keihard aan het zingen was. Born to Be Alive, om precies te zijn. Het is maar goed dat niemand dat gezien heeft want dan zouden ze me nog voor gek verklaard hebben. grinnn. Tót dat dit verstoord werd door een oorverdovend lawaai !
	Eerst dacht ik dat het een heli van de bases was maar gelijk realiseerde ik me dat dit véél te laag was. Op de foto zie je waar ik vandaan kwam. Ik stuurde net de bocht in en keek onder mijn arm door om te zien waar dat geluid vandaan kwam. Op dat moment zag ik de motor gehuld in een waanzinnige vonkenregen op me af komen, met Donald daar nog op zittend/liggend !
Het is te bizar voor woorden maar het leek allemaal in slow-motion te gaan. We keken elkaar een fractie recht in de ogen. Dát moment zal ik nóóit meer vergeten ! Het was alsof hij vergiffenis vroeg en op dat moment heb ik hem dat denk ik ook gegeven? Ik ben ook nog nooit één seconde boos op hem kunnen zijn. Ik weet niet of hij mijn voorwiel nou wel of niet heeft geraakt ? Maar ik weet wel dat ik mijn motorfiets opgericht heb om de bocht zo ruim mogelijk te maken. Maar mijn motorfiets was totaal uit balans. Ik zag Donald voor me in de berm komen en een waanzinnige stofexplosie volgde. Het kon me allemaal geen zak meer schelen, het enige wat voor mij telde was dat ik hoe dan ook wilde voorkomen dat ik Donald óóit zou overrijden ! Dus heb ik me links langs de motor gegooid en het gas er vol op getrokken. In mijn ooghoeken zag ik Donald én zijn motor nog net, huizenhoog de lucht in vliegen. Ondertussen, was ik helemaal in de binnenkant van de bocht uit gekomen. Dus herhaalde het eerder trucje nog een keer, maar dan rechts om. Je ziet het wel eens gebeuren tijdens motorracen, als een coureur té vlug het gas er op zet nadat hij een bocht uit komt. (highsider in vakjargon) Met een beetje geluk blijft hij zitten en gooit de machine enkel met zijn kont. Maar meestal maken ze een salto en gaan er hard af. Maar ik had dit gevaarlijke verschijnsel onder de knie gekregen, net als andere dat met een wheelie (steigeren met de voorkant) doen. Ik houd niet zo van dat trucjes uithalen op de weg. Maar mijn motor is niet de meest doorsnee motor en zal niet gauw zijn voorwiel lichten maar een highsider wil hij des te eerder geven. Om verrassingen te voorkomen, had ik me dat negatieve verschijnsel meester gemaakt op speciaal daar voor uitgezochte plaatsen en momenten. Ten gunsten van de handeling van de motorfiets. En dát kwam me die dag enorm ten goede ! Ik heb overigens wel méér van die (in de ogen van andere) onzinigheden. Zo heb ik bv nog nóóit iemand achterop genomen op een motorfiets waar op ik zelf niet al minstens een jaar heb rond gereden. Noem het bijgeloof of overdreven. Maar je moet éérst alle nukken van het ding kennen en weten te beheersen, vóór dat je andere er mee gaat confronteren. Een motorfiets zag ik het zelfde als al de machines waar ik in mijn leven al achter heb gestaan. Je moet er niet bang voor zijn maar wel respect voor hebben.
Ik had het gehaald !!
Op dat moment had ik id. dat gevoel. Er viel enorm veel van me af. Maar na twee keer dat trucje uitgehaald te hebben, was mijn snelheid echter behoorlijk toegenomen ! Zo veel dat ik op de buitenkant van het asfalt belande. Dit is wel het méést frustrerende moment van alles ! Want toen ontdekte ik dat ik het helemaal nog niet had gehaald ! Even hield ik het vol om de motor op het randje te laten lopen maar de kracht die me naar rechts om wilde leggen, was zo enorm groot, dat ik het niet kon houden. Ik besloot om de motor maar het zand in te laten rijden en gas en rem geheel los te laten. Ik vloog rakelings langs een afgezaagde boomstronk heen en richtte mijn blik op een gat in het aanstormende bos. Tot mijn vreugd, bleek het een bospaadje te zijn !
Wéér gered !
Die feestballon werd al snel kapot gestoken want toen ik voorzichtig probeerde te remmen, wilde mijn wiel gelijk blokkeren. Het paadje bleek één bak zand bezaait met denneappels te zijn. Zeg maar gerust, meer dennenappel dan zand ! Bovendien, toen ik eenmaal op het paadje zat, en mijn motor onder bedwang had, kreeg ik helemaal de schik van mijn leven ! Het paadje bleek al snel te eindigen in een haakse bocht ? (later heb ontdekt dat dit ongeveer 100mtr is) Ik zag twee wáánzinnig dikke bomen op me af komen en daar tussendoor zag ik nog een verkeersbord.
Trukendoos was leeg !
Ik besefte me dat ik daar nóóit tussendoor kon komen en besloot de motor dwars te zetten en neer te gooien. Dit was het laatste wat ik nog kon doen, dus op hoop van zegen. Op zich ging het precies zoals ik had gepland, tot dat het voorwiel grip kreeg in het verhoogde talut wat er aan beide kante was. Hier door werd mijn motor helemaal dwars geduwd en op het moment dat mijn achterwiel ook nog eens het talut raakte, groeven de wielen zich in. De motor sloeg met een rotklap geheel om en ik werd gelanceerd. Het stuur werd uit mijn handen gerukt en ik begon te vliegen. Ik hing helemaal op de kop en wilde me voorbereiden op de smak die ik zou gaan maken op de grond, maar ik was mooi te laat ! Op dat moment kreeg ik nl een doodsklap achter op mijn hoofd en in mijn middenrug.
Toen werd het stil, héél stil !
Hoelang ik bewusteloos ben geweest, kan ik niet exact vertellen. Maar tijdens relativering sessies in revalidatiekliniek, kwam mijn psychologe al vrij snel met de conclusie dat dit minstens 3 tot 5 minuten moet zijn geweest. Mijn eerste contact leek alsof ik door een melkglazen ruit keek. Heel langzaam werd dat helderder en toen ik daar mijn gehavende motor zag liggen, besefte ik me ineens weer wat er was gebeurd. Maar het was onmogelijk dat ik het overleeft had want Donald en ik wisten zeker dat het afgelopen was ! Gelijk besefte ik me; verdomme, als ik het niet ben, dan is hij het ! Op dat moment raakte ik voor het eerst compleet in paniek ! Ik strompelde naar mijn motor toe om hem overeind te krijgen. Ik weet nog dat ik begon te huilen en schelden omdat het niet lukte. Maar het moest ! Want ik wilde zo snel mogelijk naar Donald toe ! Toen het na vermeende pogingen niet lukte, ben ik naar de weg gelopen zo goed en kwaad als het kon, maar ik voelde me totaal gammel. Eenmaal bij de weg, zag ik in de verte alle motoren staan en één van de gasten reageerde op de door mij met heel veel moeite opgestoken arm. Toen ik zag dat hij terug zwaaide, zakte ik door mijn knieën en weer was het stil en donker. Ook dit is later geanalyseerd en moet minstens 1 tot 3 minuten zijn geweest dat ik weg was, maar precies weet ik het niet meer want het kan net zo goed veel langer zijn geweest ?
Ik kwam weer bij toen ik het geronk van een motor in de verte meende te horen. De jongen was idd gekomen en stond met zijn motor in de hand, een beetje verslagen en doelloos naar me te kijken. Ik heb hem toen verteld dat het wel ging met me en of hij aub mijn motor mee op wilde rapen want dat was me niet meer gelukt. Hij was duidelijk helemaal aangedaan en gewillig hielp hij me mee. Ik probeerde hem te starten maar in eerste instantie lukte dat niet ? Ik ontdekte dat hij in de versnelling stond en na hem in z`n vrij gezet te hebben, starte hij direct. En al bleek hij later totallos,op dat moment startte hij en ben ik voorzichtig terug gereden,
om hem tussen de andere te parkeren. Ik vloog het bos in waar Donald moest liggen.

Gevecht van een uur !

	Eigenlijk had niemand er iets van mee gekregen in alle commotie. Ze dachten dat ik door gereden was en wel weer om zou draaien als ik ontdekte dat ze te lang weg bleven, en eigenlijk wilde ik dat zo houden toen ik Donald zag liggen. Je moet weten dat ik medisch redelijk onderlegt ben gezien mijn opleidingen en de opleidingen die ik gegeven heb in het verleden als instructeur in overleven in en om water. Ik had daardoor direct door dat het een harde dobber zou worden zeker toen ik zag dat naast Donald een boompje in korte stukken hing, bijeen gehouden door de
klimplant die zich er door de jaren heen, omheen gevlochten had. De jongens hadden gedaan wat mogelijk was voor dat moment dus ben het bos weer uit gegaan. Van mezelf had ik al eerder geprobeerd op bases van mijn kennis een analyse te maken en die was absoluut niet bedreigend al had ik het stervens benauwd en behoorlijk wat pijn. Ik heb de ambu nog mede een plaats aangeduid toen ze aankwamen. Toen de marechaussee arriveerde idem zo en nog een eigenwijze
	automobilist tegen gehouden. Ik heb een paar mensen wegwijs gemaakt en de brancart mee klaar gezet aan de rand van het bos. Daarna was het helemaal op. Ik ben tegen een paal aan gaan zitten en heb een sigaretje gerookt om bij te komen, toen ik merkte dat ik onderuit dreigde te zakken ben ik opgestaan en heb een tijdje rond gelopen met mijn ziel onder mijn armen. Sorry, maar ik wilde niet dat men zich ook nog om moesten gaan bekommeren want ik had ondanks dat ik zelf niets meer kon, maar een prioriteit en dat was nog steeds Donald.

	De trauma heli heb ik nog zien binnen komen en heb me geërgerd aan de hulpdienst met name van de politie en in het byzonder de marechaussee. Zij waren nl als een van de eerste aanwezig, omdat het eigenweg van de luchtmacht was. Mét recht van doorgang voor de burger. Het enigste wat de 5 pipo`s (want zo gedroegen ze zich) gedaan hebben, was in de weg lopen en dom lopen zwammen met elkaar. Zo zat ik slechts 2 meter van ze vandaan toen ze aan het discusiëren sloegen
over of het een eenzijdig ongeval was. Waarop de ander weer zei; ik weet het niet maar die motor daar (wijzend op mijn motor, waar ik nog steeds half dood tegenaan zat), heeft ook nogal wat schade. En zo stonden ze daar aan de rand van het bos. De weg blokkerend voor de wél helpende handen. De jongens hebben het wérkelijk voortreffelijk gedaan. Uiteindelijk ben ik na een kwartier ofzo van de benauwdheid tegen mijn voorwiel van mijn motor gaan zitten en heb alles vanaf een meter of 5 gade geslagen en heb geprobeerd om mezelf (met name de ademnood) onder controle te houden. Op zich lukte dat redelijk totdat ik ze Donald uit het bos zag dragen en voor mijn neus op de brancard plaatste.
Het spijt me heel erg maar op dat moment wist ik dat er een héél erg groot wonder moest gebeuren ! Donald werd in de ambu geplaatst en op dat moment komt mijn maatje terug gelopen om te vragen hoe het met me ging. Maar eigenlijk negeerde hij mijn antwoord want tja hij kent me al wat langer dan vandaag en ook beter dan ik zelf tot dusver kennelijk gedacht heb dus hij wilde dat ze me even controleerde.
Ik moet eerlijk toegeven ik heb me daar hevig tegen verzet want ik realiseerde me eigenlijk op dat moment niet eens meer dat Donald met de ambu ging en dat er idd nog een arts van de heli aanwezig was. Voor mij was het nl wel duidelijk want het zou gaan gebeuren zoals ik met één van de motorvrienden afgesproken had nl. ff op adem komen en het eerste de beste terrasje opzoeken voor een Giga Cola en dan later rustig naar huis !
Bij aankomst geweigerd !
Maar goed de arts kwam erbij en toen die zei dat ik links een zwaar verminderde thorax (dicht geklapte long), daar naast vermoedelijk zwaar nek en hoofd letsel én veel zware kneuzingen had, stortte dat beetje wat er was eerlijk gezegt een beetje in want ik wist toen al dat ze me niet zouden laten gaan. En er werd dan ook direct een 2e ambulance opgeroepen. De jongens wezen gelijk op het feit dat ik nog maar juist hersteld was van een hernia operatie maar daar ging ik keihard tegenin. Ik wilde namelijk niet dat ze zich op verkeerde dingen zouden gaan fixeren want van mijn rug had ik wonderwel totaal geen last. Uitvoerig onderzoek wees dat ook al heel snel uit. Ondertussen werd ik gestabiliseerd maar op dat moment had ik ff geen besef meer van wat er allemaal gebeurde en wat ik überhaubt nog voelde buiten ontzettende hoofdpijn, pijn in mijn nek en het snakken naar adem. De ambulance was nog nét optijd want inmiddels waren alle zuurstofvoorraden van zowel de eerdere ambulance en de traumaheli, compleet op. De rit naar het ziekenhuis was aller belabberst, want de Ambu wilde eigenlijk naar amersfoort omdat ze daar beter ingericht waren op gebied van long en hoofd letsel maar ze wilde de heli-arts niet overrulen omdat ze dan teveel tijd zouden verliezen aan
onnodige protocollen. Hadden ze het maar wel gedaan want in Utrecht aangekomen werden we uiteindelijk alsnog door gestuurd. Ik stond al met de brancart in de gang van het ziekenhuis en werd daar tegengehouden. Ik werd geweigerd ?? Hierop heeft het ambulance personeel te kennen gegeven een spoed rit uit te gaan voeren en de sirene gilde vanaf dat moment door mijn kop die toch al een niet te harde pijn had want mijn nek en achterhoofd deden erg zeer precies de plek waarmee ik vast gesjord lag op de plank (om het zo maar te noemen).
Onbegrip en eenzaamheid.
In het ziekenhuis aangekomen bleek dat ze daar door hadden gekregen dat het een ongeluk geweest was met een snelheid van ruim 200 KM ??????? Erg sympathiek werd ik dus niet ontvangen en hoorde om me heen diverse uitlatingen die niets met medicatie te maken hadden ! Maar ik was als geïsoleerd door het hele voorval en kon niets uitbrengen. Toen ik één van de broeders hoorde zeggen; als ze mijn zoon ooit zo langs de weg vinden, mogen ze hem van mij laten liggen. Was ik dankzij de inmiddels ongekende intense woede, in staat om even uit het isolement waarin ik verkeerde, te komen ! Pas toen ik zo goed en zo kwaad ik het kon een kleine uiteenzetting gegeven had van de ware toedracht, sloeg dat ineens om in medeleven. Hierop volgde ook direct de nodige onderzoeken en foto-sessies met daartussen door de nodige wachtmomenten. Ik voelde me zwaar klote, stierf van de pijn en veel vragen….ontelbare vragen, paniek eenzaamheid….gewoonweg KLOTE !! Uiteindelijk heb ik ruim 1uur gevangen gezeten want zo voelde het echt want ik lag nog steeds gestabiliseerd op die plank en ik vroeg me continu alleen maar af hoe het met de andere jongens ging ik heb serieus geprobeerd om mezelf te bevrijden maar elke poging strande !
Totaal van de kaart.
Uiteindelijk ging er iemand op onderzoek uit maar ja de gegevens die ik kon verstrekken waren erg summier ! Ik wist alleen dat het in Soesterberg gebeurd was en dat hij Ducky genoemd werd en dat er een club jongens achterop gegaan zijn naar het ziekenhuis en dat de trauma heli erbij geweest was. Het antwoord wat ik uiteindelijk kreeg was ook niet echt opbeurend want er waren 2 motorrijders vlak achter elkaar binnen gebracht en toen ze me vroeg of zijn achternaam toevallig Phillip was moest ik bekennen dat ik dat helemaal niet wist, alleen dat hij uit Rotterdam kwam.
Wél of niet overleden ?
De vrouw verdween weer met de mededeling dat ze nog even ging informeren ? Het leek een eeuwigheid te zijn en ik raakte compleet over mijn toeren, soms voel je dingen aan he…. Toen ze uiteindelijk terug kwam kreeg ik weer dezelfde vraag of hij toevallig Philip van achteren hete ???? Ik heb toen wederom gezegd dat ik dat niet wist alleen dat hij uit Rotterdam kwam en begin 40 moest zijn 2 of 43. Hierop bevestigde ze dat het dan idd om Donald moest gaan en vertelde dat hij idd overleden was.
Shock ? Welnee, niemand kent toch zijn eigen nummer nog !
Mijn wereldje wat al zo vreselijk klein geworden was stortte toen helemaal in. Niemand kon ik bereiken en de tijd die volgde in mijn uppie in die kamer nog steeds gevangen in dat harnas was een regelrechte hel geworden !! Schiet er nog vol van als ik er aan denk. Ik geloof dat die vrouw nooit langer weggeweest was dan 5 minuten ofzo maar het leek een eeuwigheid ! Ze vroeg of ik behoefte had om te bellen en gaf me een handsfree telefoon, ik hoefde er alleen maar een 0 voor te draaien, met de mededeling dat ze zo terug kwam. Toen ze terug kwam had ik nog niemand gebeld want ik kon me zelfs het telefoonnr van thuis niet meer herinneren, ik was te ver heen. Dat bleek achteraf deste meer want ik had alleen maar naar mijn eigen mobiel te bellen want die had ik aan mijn maatje gegeven toen de arts terplekke me aan het onderzoeken was. Uiteindelijk heeft die vrouw het telefoonnr van mijn schoonouders opgezocht en kreeg ik eindelijk na uren contact met bekende. Vanaf dat moment ben ik langzaam aan rustiger geworden. De uitslag van de foto`s volgde kort daarop met als resultaat dat ik bevrijd werd van die ellendige plank en blokken. Ik heb vrij snel daarna contact gehad met mijn maat, wat een hele geruststelling voor me was en al helemaal toen ik te horen kreeg dat de jongens met een kwartier bij me zouden zijn. Mijn toenmalig partner en haar schoonvader waren ook al onderweg. Ik was blij om iedereen weer even te zien.
Onbeschrijflijk eenzaam !
Ik had te horen gekregen dat ik een nacht ter observatie moest blijven. Het zou een zware nacht worden want alles deed zeer en ik was op een afdeling terminale patiënten gelegd. Ik ben daar achteraf enorm boos om geweest want het sloeg werkelijk nergens op ! Nét geconfronteerd met het overleden van een motormaatje en dan omringt worden door patiënten die kunstmatig in rust worden gehouden. Zo erg dat sommige van de jongens al na 10 minuten zich moesten verontschuldigen omdat zij die confrontatie al niet eens aan konden. Het afscheid van iedereen viel me dan ook enorm zwaar. S`avonds laat begreep ik eigenlijk pas wat er werkelijk met me gebeurt was, ná dat ik het bewustzijn verloor. De waanzinnig harde klap waar door mijn vlucht is afgebroken kwam doordat ik met mijn hoofd en rug tegen dat bord aan klapte vandaar dat ik maar een paar meter van mijn motor vandaan lag. Ik mag van geluk
spreken dat ik precies tussen de twee dikke bomen door gevlogen was. Vermoedelijk heb ik er wél een geraakt want ik lag schuin achter een van beide bomen. Vanaf dat het ongeluk gebeurd is, heb ik alleen maar last van onophoudelijke flasbacks. Telkens weer opnieuw en opnieuw en opnieuw, aangevuld door de zuigers en pompen van de andere patiënten. Geen oog heb ik dicht kunnen doen en observatie ? Als je het observeren noemt als er slechts één keer iemand bij je bed komt omdat bij een ander het alarm af ging, om vervolgens niets zeggend de zaal weer te verlaten, ben ik idd geobserveerd. Niet dus ! Met gevolg dat ik zodra het licht begon te worden (half 5 ofzo), uit bed gestrompeld ben. Ik eindigde op een afgelegen balkonnetje aan het eind van de gang, daar heb ik zitten wachten/huilen tot een uur of 7 ? Vervolgens terug gegaan toen ik eindelijk weer leven hoorde. Na het eten (wat ik liet staan), kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk naar huis mocht zodra de specialist zou zijn geweest. Rond half 9 kreeg ik het verlossende woord. Mennnn, wat wilde ik daar graag weg ! Ik ben terug gegaan naar het balkonnetje en heb mijn vriendin gebeld en vervolgens mijn ouders, want hen had ik nog helemaal niet gesproken.
Op weg naar huis !
	Om 10 uur werd ik opgehaald en eenmaal buiten, ben ik neer geploft met de mededeling dat ik éérst een shaggie wilde roken zónder toestanden. Het was vaderdag ! Het werd er een om nóóit meer te vergeten ! Ik kreeg nl de vraag of we even langs het politiebureau te gaan om nog wat zaken af te handelen. Ik hoefde niet mee naar binnen want mijn vriendin had alles keurig onder controle. Maarja het duurde en het duurde, dus ik liep op een gegeven moment toch in en uit. Met gevolg dat de agent ter plaatsen een vraag voor me had .
Byzar ! Achteraf idd té byzar voor woorden !
Eerst stamelde hij dat ik niet in hoefde te stemmen, maar toen ik zei dat ik ondertussen wel wat gewend was, kwam hij op de proppen. Dus vertelde hij dat hij de persoonlijke bezittingen van Donald verzameld had, en of ik misschien de doos mee wilde nemen ? Ik heb toen ingestemd want ik was (achteraf gezien heel duidelijk) nog compleet in shock. Dus eenmaal thuis, heb ik de doos in de berging gezet, zodat de voorzitter van de club hem bij mij op kon komen halen. Om hem vervolgens aan Donalds familie te geven. Máár eenmaal thuis, klapte ik pas écht helemaal in elkaar. Om aan de werkelijkheid te ontsnappen, zijn we nog op vaderdag bezoek gegaan bij mijn toenmalige schoonouders. Maar ondanks dat iedereen z`n best deed om me op te vangen, liep dat op niets uit. Er was té veel in me kapot gegaan, wat niet zomaar hersteld. De dagen die volgde heb ik ook alleen maar roerloos op de bank gezeten. Huilbuien afgewisseld met eindeloos staren en nog steeds die onophoudende flashbacks ! Wérkelijk alles ging langs me heen en kon me nergens meer op focussen.
Crematie Donald.
Dit hoort eigenlijk niet meer bij het ongeval, maar ik vertel het toch. Ik zat nl nog steeds met die doos. Inmiddels had ik al in de doos gekeken en daar zaten naast de persoonlijke bezittingen, óók zijn laarzen, jack en helm in. Zijn familie had laten weten dat ze helemaal niets met motoren geassocieerd wilden zien. Wilde ze eerst eigenlijk helemaal niemand toe laten, werd er op het laatste moment besloten dat enkel de jongens die er die dag bij waren geweest, wél welkom waren. Daar had ik alle begrip voor. Dus leverde ik de doos vooraf bij de voorzitter in, zoals afgesproken. Ik was op van de zenuwen en moest alle zeilen bij zetten om me groot te houden. Het deed me enorm veel deugd dat er zo veel mensen een laatste eer aan Donald kwamen bewijzen. De deuren gingen open en ik werd door de stroom mee genomen, weg van de rest van de jongens. Ik belande in het midde op de 3e of 4e rij, terwijl de rest allemaal achterin stond. Het ergste was nog dat ondertussen dat wij stonden te wachten, daar ineens de helm van Donald op de kist lag ? Op dat moment kon ik het niet meer houden en ik geloof dat ik zo ongeveer continue in tranen ben geweest. Ik moet toegeven dat het een waanzinnig mooi eerbetoon is geweest. Anouk met Lost in this world werd ter gehoren gebracht en heeft vanaf dat moment een extra bijzondere plek in mijn hart. Aan het eind van de plechtigheid, liepen we via zijn kist naar buiten. Ik had me voor genomen om snel voorbij te lopen. Maar op het moment dat ik zo voor hem stond, lag vóór ik het eigenlijk besefte mijn hand op zijn helm. Van binnen ging er een schokgolf door me heen en schreeuwde ik het inwendig uit ! Ik zal niet vertellen wat ik gezegt heb, maar het was voor mij rede om zo snel mogelijk de kortste weg naar buiten te nemen. Terwijl iedereen aan de koffie was, heb ik buiten ergens in het park met mijn ziel onder de arm gezeten en een shaggie gerookt. Ik besefte toen pas dat; Het "onze" rit geworden was, die nóóit zal eindigen !
Hulde !
Helaas is er voor mij van dat hele clubje vrienden sléchts één contact gebleven en wel met mijn aller beste maatje. Wérkelijke vriendschap door dik en dun, dacht ik. Het ongeluk en wat daar op volgde heeft, alle overige vriendschappen kapot gemaakt. Helaas ook de relatie met mijn maatje, notabene door toedoen van andere. Ik ga daar verder ook niet meer over zeggen dan dat bepaalde mensen het wel erg snel achter zich wilde laten. Dat wilde ik ook maarja nu zoveel jaar later, word ik nog steeds s'ochtens wakker van de erfenis van die dag, áls ik al redelijk in slaap ben kunnen komen door die zelfde erfenis. Dus misschien logisch dat de verwijding onvermijdelijk was. Tóch wil ik hier nog wél even stil staan bij alle aanwezige door te zeggen. Er is géén beter team ter wereld te vinden, als het team wat er die bewuste zaterdag aan het vechten was. Vechten voor het leven van een motorvriend, ondanks dat vele andere zich afgevraagt zouden hebben, óf je dat wel zou moeten doen voor iemand die zo ongenadig hard over het asfalt joeg. Maar alles wijst er op dat hij een blackout moet hebben gehad. Ik weet nl zeker dat Donald nóóit een van ons bewust in gevaar zou hebben gebracht ! Ik weet zeker dat Donald zich in dat bos al in de hemel voelde met zo`n onvoorwaardelijke steun als hem toen geboden is. Jammer dat met Donald óók dat zelfde team ter ziele is gegaan ! Daar naast wil ik nog twee mensen in het bijzonder bedanken nl; Onze toenmalige voorzitter en óóit huisvriend. Hij was het die héél Nederland doorkruiste om s`avonds aan mijn bed in het ziekenhuis te staan om ons allemaal te steunen. Pijnlijk genoeg bleek ook die vriendschap niet tegen deze klap bestand. Frank, voor al de steun die hij ons heeft gegeven in de dagen, weken daar na. Maar ook voor de voortreffelijke wijze waarop hij de overige leden op de hoogte heeft gesteld van het drama, middels een persoonlijke brief. "in Memorandum"
Daar na ?
Ach, mensen blijven mensen. We denken dat we alles zo goed weten én begrijpen. Maar al heel gauw bleek dat dit iets is wat we ons zelf wijs maken. Mijn familie band bleef overeind maar buiten dat, verloor Ik in de weken daar na bijna letterlijk alles ! Er restte enkel het wrak van mijn motor, mijn PC, fotoboeken en wat huishoudelijke rommel. Vaak denk ik dat er mét Donald ook een deel van mezelf is heen gegaan, net als dat er méér door die dag is doodgebloeid. Zelfs de vriendschap met mijn aller- beste maatje overleefde uiteindelijk niet. Ondanks dat ik hem onvoorwaardelijk steunde. Maar feit is dat wanneer men voor het blok gezet word door andere mensen waar men inmiddels veel omgang heeft gekregen, word je uiteindelijk tóch verruilt.
Begin van de wérkelijke ellende !
Na 4 maanden vond ik een kamertje op zo`n 150km van iedereen vandaan. Dit was op dát moment de enige voor mij, betaalbare mogelijkheid. Zélfs dáár ben ik genaait door de hoofd bewoner, welke nog steeds bijna 2000€ aan mij verschuldigt is. Inmiddels heb ik óók een vriendin, en wonen ook haar tweeling bij ons. Maar voor de rest is mijn leven één grote hel geworden. Al jaren ben ik in hevige strijd gewikkeld met de tegenpartij welke geen enkele onorthodoxe praktijk schuwen om maar zo goedkoop mogelijk van me af te komen. Maar óók ben ik al jaren gewikkeld in een hevige strijd met het UWV, wat overigens handelt in opdracht van "onze" zgn voor haar eigen burgers op komende overheid ! Begrip en respect is ver zoek. Soms denk ik wel eens, waren onze rollen destijds maar anders verdeelt. Want heb je al genoeg stof tot nadenken na alles wat ik tot nu toe heb verteld ? Ben dan maar blij dat je niet alles weet van wat er ná de crematie van Donals, is gepasseerd. Want toen begon de nachtmerrie pas écht ! En ik weet zeker dat Donald zich regelmatig in zijn graf omgedraaid zou hebben als hij wérkelijk zou weten wat er allemaal gebeurd is én nog steeds gebeurd ! Wie weet verzamel ik óóit nog de moed om een boek te schrijven over het vervolg ? Een vervolg waar de honden geen brood lusten ! Vrgr, Paul
PS: Ik hoop dat jullie nóóit zoiets overkomt, want dan zal blijken hoe klein en bekrompen Nederland wérkelijk is ! Ondertussen is vast komen te staan dat ik medio 2013 / en uiterlijk 2015 in een rolstoel gekluistert zal zitten als ik niet een héél riskante operatie zal ondergaan waarbij de specialisten een prognose van NUL geven. Dus áls ik al óóit ga krijgen waar ik werkelijk recht op heb, zal ik er niet veel meer mee kunnen doen, enkel noodzakelijke zorg en aanpassingen mee kunnen veroorloven want het maatschappelijke klimaat word steeds verder ontbonden. Nee, het ongeluk is wel het minste wat ik mee heb gemaakt, wat er daarna tot heden is gebeurt, spant pas echt de kroon !

Terug naar part I