Hier lees je wát er tijdens het noodlottige motorongeval gebeurde waar ik geheel buiten schuld bij betrokken raakte.

Part I Motorongeval.
Wát gebeurde er op 18 juni 2008

Inmiddels is het is nu al weer enkele jaren geleden dat het ongeluk gebeurde. Tot op de dag van vandaag heb ik gezwegen over de ware toedracht van het ongeval, waarbij Donald na een moordend gevecht van ruim 1 uur, ons alle gedesilusioneerd achter liet in het bos aan het Zeisterspoor in Soesterberg.

Extra zuur was het dat ik nét volledig hersteld was na een hernia-operatie en de hele wereld op dat moment aan had gekunnen, maarja met plusminus 130 Km/uur tussen twee bomen door achter op een verkeersbord duiken (head-first), dat overleef je wellicht óók geen tweede keer ? Om niet de illusie te wekken dat ik te hard reed..... Toen het gebeurde reed ik slechts 55 á 60 km per uur. Technische verkeers inspectiedienst concludeerde dat Donald op het moment van contact minimaal 175km per uur harder moet hebben gereden. Maar daar later meer over.

Dat ik het nu als nog wil vertellen, heeft diverse redenen
1e :	Omdat de media klakkeloos aan nam dat de oorzaak niet bekend was. Dat klopt ook wel, want niemand heeft óóit de moeite gedaan om mijn verhaal te horen, zélfs de politie niet. Net als dat ik nog nóóit een politieraport heb gezien. Nou geloof ik ook niet dat ik daar nu écht nog enige waarde aan zal moeten hechten ?

2e :	Omdat ik het zat ben om maar uit respect voor alles en iedereen nog langer te zwijgen. Want, probeer je eens voor te stellen hoe het is om te ervaren dat her en der allerlei condoleanceregisters geopend worden. Iedereen zijn/haar ongeloof uitte, over hoe verschrikkelijk ze het wel niet vonden voor hem. Terwijl niemand ook maar door had dat hij niet alleen zichzelf te pakken had, maar wel iemand anders in zijn avontuur mee getrokken had die notabene alles maar aan hoorde en zweeg. Enkel uit respect voor andere. Ik kan je vertellen, dat doet niet alleen zeer maar maakt je eenzamer dan je jezelf voor kunt stellen !

3e.	Omdat het kennelijk nodig is, zodat bepaalde mensen er misschien eens wat minder lichtzinnig over gaan denken en dan bedoel ik met name mijn tegenpartij die zijn verplichtingen niet na komt en UWV die me op schandalige wijze afvoerd alsof ik een grijze zak ben met bestemming "grof vuil" !
4e.	En misschien wel dé belangrijkste rede. Dat ik nóg steeds geconfronteerd word met de meest wilde verhalen. En dáár wil ik eindelijk wel eens vanaf !

Het ongeval.

Om te beginnen moet ik even zeggen dat ik bij een aantal foto`s de mensen onherkenbaar heb gemaakt. Bij de foto`s waar dat niet gebeurd is, betekend het dat zij toestemming hebben gegeven óf dat het gaat om foto`s die reeds openbaar zijn. Waarom ik hier toe besloten heb, zal elders wel duidelijk worden. Maar zoals ik al zei, zouden we met een aantal leden van een GSX-R merken club. Waar ik lid van was, de "midden Nederland Rit" gaan rijden.
	We kwamen om 10 uur s`ochtens bijeen in ons club-honk. Al snel bleek dat het zo`n beetje de vaste mensen waren die mee zouden gaan. Dus werd er vooraf nog wat gezellig bijgekletst onder het genot van een bak koffie. Ik voelde me sterker dan ooit en het zou het begin worden van een zorgenloos leven want inmiddels was ik geheel hersteld van een hernia operatie en had ik een waanzinnige opdracht aangenomen, welke beslist uit zou gaan groeien naar een werelds succes !
Uiteindelijk zijn we naar de motoren gegaan om ons voor te gaan bereiden op de rit. We waren allemaal erg blij dat het bij dit clubje van 13 man was gebleven. Je weet het immers nóóit bij een club met ruim 200 leden, wie er wel of niet op komt dagen.
Alhoewel het bij ons wel meestal de zelfde waren bij bepaalde ritten. Niet negatief bedoelt, maar je rijd een heel stuk relaxter met mensen waarvan je hun gedragingen kent, dan met mensen die je nog niet kent. Om even over half 11 zijn we vervolgens vertrokken en van de rit zelf heb ik natuurlijk geen foto`s. Maar zoals altijd met dit bekende clubje, werd het een waanzinnige rit. Rond het
middag uur zijn we gestopt bij een restaurant. Omdat het zo warm was die dag, hadden we afgesproken optijd te stoppen en goed te eten en te drinken.

	Ik weet dat ik het gene ik nu ga zeggen, van sommige niet mag zeggen. Maar ik doe het tóch. Eigenlijk hadden we op dit moment al aan kunnen zien komen dat er extra opgelet moest gaan worden. Logisch dat je dat niet doet want je bent met een club vrienden weg en niet bezig met een psychologisch onderzoek. Maar op dit moment waren er al aanwijzingen dat Donald alles behalve lekker in zijn vel zat. Hij klaagde s`ochtens al dat hij nog niet uit geslapen was, en tussen de middag geen zin had om te eten en zelfs een tuckje heeft gedaan.
Achteraf signalen genoeg waarvan je kunt zeggen dat hij wellicht niet lekker in zijn vel zat. Maar als er al wat over gezegt werd dan was dat op een gekscherende toon. Maar goed.... Na een stevige lunch en voldoende vocht genuttigt te hebben, vervolgde we onze weg. Het vreemde is, dat waar ik normaal alles tot in detail onthoud van wat ik onderweg tegen kom, ik me van de hele rit nog maar weinig kan herinneren ?
	Als ik de foto`s zo zie, kan ik me dát nog wel herinneren maar wat er verder die middag is gebeurd en waar we allemaal geweest zijn, is voor mij één groot gat geworden. Dat staat in schril contrast met het ongeluk zelf want dat staat (helaas) tot in detail in mijn geheugen gegrieft zoals je straks zult merken. Maar terug naar het verslag......
We hebben gezien de enorme hitte, zo snel mogelijk gezorgd dat we onze pakken aan hadden. Zodat we zo snel mogelijk weer wat rijwind zouden krijgen. Onderweg zijn we nog een keer extra gestopt om te tanken maar voornamelijk om vocht tot ons te nemen. Om vervolgens onze weg te vervolgen.
De rit eindigde ergens in de omgeving van Soest bij een benzinepomp. We waren allemaal waanzinnig enthausiast over het verloop van de dag. Ondanks dat ik me de rit niet meer kan herinneren weet ik nog wel dat we allemaal erg tevreden waren over het verloop. Als uit een boekje was alles verlopen. Maar dat kon ook haast niet anders want we hadden allemaal al zo vaak met elkaar gereden en gepraat, dat we voor aanvang al precies wisten wat we aan elkaar hadden en wat we van elkaar konden verwachten.

Na het uittrekken van de kleding, zochten we met z`n alle verkoeling bij de airco van het pompstation, en goten het nodige koude vocht naar binnen. Een enkeling stak bij wijze van grap om aan te geven hoe warm het was, zijn kop in de vriezer tussen de ijsco`s.

Op de foto rechts, gooi ik nog snel even een flesje suiker (om geen reclame te maken.lol) naar binnen, voor dat we ieder onze eigen weg zouden gaan vervolgen. De dag was immers ten einde gekomen en er waren mensen bij die elders verplichtingen hadden.
Maar eenmaal buiten, vonden de meeste van ons het eigenlijk een domper op de dag, om zo bij een benzinepomp uit elkaar te gaan. Dus al gauw werd het idee geopperd om even verderop naar een taveerne te gaan. Dat lag tussen de bossen en dan kon iedereen zelf beslissen of ze enkel wat wilde drinken of uitegbreid eten. Er waren slechts twee personen die hun eigenweg vervolgde. Voor de rest stemde iedereen met het idee in.
Hadden we dat maar nóóit gedaan !

In part II kan je lezen wat er vervolgens gebeurde.