Terug op Zeisterspoor

ZEVEN MAANDEN NA DATO

Zeisterspoor

Op 22 januari 2006 ben ik terug geweest en heb ik onderstaande afbeelding ter nagedachtenis neer gehangen. De zelfde als ik een uur eerder aan de voorzitter van de club gegeven had tijdens de jaarvergadering en nieuwjaarsborrel met de vraag, of hij hem een plaatsje in het clubhuis zou willen geven. Ik heb hem toen ook duidelijk gemaakt dat de lichamelijke nasleep van het ongeluk, het mij onmogelijk maakte om nog actief aanwezig te kunnen zijn. Maar hoopte dat de foto een blijvende plaats zou gaan krijgen in het clubhuis, met de stille hoop dat een ieder toch met enige regelmaat ook denkt aan de mogelijke gevaren van onze hobby. Daar stemde hij mee in en of dat zo gebleven is, weet ik niet?

Foto welke ik in bos heb opgehangen

JAAR NA DATO

Een jaar eerder was ik alleen met mijn vriendin vanuit het clubhuis naar het Zeisterspoor gereden om bovenstaande afbeelding te plaatsen. Ook een jaar later verliep de herdenking niet zoals het eigenlijk zou moeten. De grote monden van het jaar daar voor zeiden dat ze een herdenking wilde gaan houden, waren verstomd en 18 juni dreigde voorbij te gaan zoals ze eerder ook allemaal aan mij voorbij zijn gegaan. Echter, toen ik een paar dagen van te voren een oproep deed op het grootste motorforum, aan een ieder die in de buurt zou komen, om er even langs te gaan, werd er een twééde topic gestart. Echter werd deze door andere, terug verwezen naar mijn inmiddels zeer enthousiast gelezen topic. Dit zéér tot ongenoegen van die zelfde grote monden naar wat later zou blijken. Maar daar wil ik het verder hier niet over hebben. Donald zal er vast net zo blij mee geweest zijn als ik !

HET WERD EEN WAANZINNIGE NAGEDACHTENIS !

Ondanks dat ik geen zicht had op het geheel, Verschenen er die dag ruim 20 motorrijders, waar van er slechts twee waren die mij en Donald in real life kende. Zélfs een rit van méér dan 400km werd niet geschuwd om … betrokkenheid te tonen aan een overleden mede motorrijder en lid van Motorforum !

Bovenstaand affiche heb ik achter gelaten onder de andere op de boom, ter remembering. Hierbij nogmaals mijn dank aan allen die deze dag aanwezig waren om Donald te herinneren, het heeft me doen inzien dat het ook anders kan !

TWEE JAAR NA DATO !

Bewust had ik er voor gekozen om het alleen te gaan doen!

Het afgelopen jaar was een heel zwaar jaar geweest van verblijven in revalidatiecentra en specialisten bezoeken en uiteraard de daarbij behorende confrontaties met mijn eigen beperkingen etc. En kennelijk is het overlijden van een motormaatje voor verzekeraar van Donald, geen rede tot respect en terughoudendheid. Maar eerder aanzet om geen enkele afspraak na te komen en je nota bene te beschuldigen met zgn. anonieme tips, van op grote schaal zwart werken. etc. etc. Ja je leest het goed, ondanks dat ik in revalidatiecentra verbleef zou ik volgens hen op grote schaal schuttingen en dergelijke aan het plaatsen zijn in mijn dorp. Ik ken nu zelfs niemand in mijn dorp laat staan toen, en bovendien kamp ik zelfs nu (12 jaar na dato) nog met zware lichamelijke problemen zodat ik niet eens even lekker kan gaan wandelen, zwemmen of fietsen.

Naar mate de bewuste dag weer naderde, kreeg ik alleen maar meer en meer de behoefte om iets te doen. Het was niet klaar ! Maar ik wilde er iets blijvend van maken, iets permanents ter nagedachtenis wat tevens een extra doel zou dienen. Vandaar dat het deze motor werd met een lijstje in de vorm van een wakend oog. Hier onder staat een vergroting van dat koperen oog met afbeelding uitvergroot.

Toen ik op 18 juni 2007 (2 jaar na dato) dit symbool achter liet, kon ik afscheid nemen van de aandrang om persé elke 18 juni naar het Zeisterspoor te moeten. Dus in het jaar 2008 ben ik nog wel een keer langs de plek gegaan toen ik toevallig in de buurt was, maar bleef op de bewuste 18 juni thuis.

Nu gebeurde er iets best wel cynisch. Mijn reis langs de diverse klinieken, bracht me in 2009 in Zeist. Ik heb daar een flink aantal weken achterheen gezeten. Dus 2x per week reed ik op slechts een paar honderd meter langs het Zeisterspoor. Maar op een of andere manier had ik daar totaal geen moeite mee want ik had totaal niet de behoefte om langs te gaan. Tót dat ik van de laatste keer, naar huis reed.

TOEN IK HET ZEISTERSPOOR OP REED, SCHROK IK ME WEZENLOOS !

Het gehele Zeisterspoor was overhoop gehaald voor een grondige renovatie !

Het gehele verwilderde bos was grondig leeg gehaald ! Waar (op de foto) de hardloper loopt, liep destijds het fietspad het bos in. Daar was ik het bos in gevlogen. Verderop waar het paadje eindigde, stonden twee immens dikke bomen en een verkeersbord, welke destijds mijn weg versperde. Zelfs deze waren tot mijn stomme verbazing verdwenen, bovendien was het eerder slechts een heel smal klinkerpaadje waar zo veel zand en dennenappels op lagen dat het niet eens te zien was.

Alle struiken waren weg gehaald en de bomen sterk uitgedund. Het leek in geen velden of wegen meer op het verwilderde bos wat het eerder was.

Nadat ik enigszins van de schrik bekomen was, was ik eigenlijk wel heel erg opgelaten. Want als je deze foto’s bekijkt én de eerder genomen foto’s, dan zal je ontdekken dat de motor er tussentijds afgehaald is geweest en weer terug gehangen.

Hij hangt wel een heel stuk lager maar dat zal wel expres gedaan zijn. Wellicht omdat men niet alle aandacht er op gevestigd wil hebben maar wel om motorrijders er zich van te doordringen dat het Zeisterspoor geen racebaan is en te herinneren aan het feit dat daar een motorrijder het leven heeft gelaten. Er is dus goed over nagedacht door de Gemeente Soest, dank voor het laten blijven bestaan van ons gedenkteken !

Al was het een enorme schok toen ik het Zeisterspoor op kwam rijden ben ik uiteindelijk toch met een opgelucht hart naar huis gegaan. Ik ben blij dat het daar zo enorm opgeknapt is. Het doet nu recht aan de tragedie die er plaats gevonden heeft. Donald zal er beslist ook erg tevreden mee zijn. Ik hoop dat iedereen die daar langs komt, beseft wat daar gebeurd is. Zodat ze tijdig hin gas dicht draaien.

Dan zal ik en ook Donald enorm tevreden zijn !

Lieve mensen , houd altijd je hoofd koel, geniet van de mooie wegen welke ons land rijk is maar houd ook rekening met elkaar, zodat het ook altijd mooi blijft !

Greets, Paul