Wie ben ik ?

Mijn naam is Paul van Doormalen.

Helaas is mijn leven niet helemaal verlopen zoals ik het graag zou willen. Maar bij de pakken neer zitten is voor mij geen optie.
Ik werd in 1963 geboren in Waalre onder de lampen van lichtstad Eindhoven. Mijn hele leven heb ik een groot voordeel gekend tegenover de meeste mensen. Dat was het feit dat ik geboren was met een uitzonderlijk hoog iq. Zó hoog dat ik als kind enorm veel hinder er van heb ondervonden.
Gave óf handicap ? Mijn intelligentie gaf me namelijk als kind al zo veel inzichten dat ik al op de basis school (klas 1 - 2) al door had dat enkel stupide alles maar klakkeloos in je hoofd stampen, je niet intelligent maakte maar een eenheidsworst ! Hier door was ik op school dan ook vaak met andere dingen bezig. Ik las enkel boeken van hoog intelligentie niveau en werd in de tweede klas basis school zelfs geweigerd nog boeken mee te nemen. Toen mijn moeder verhaal ging halen over deze belachelijke vertoning, bleek dat men geweigert had omdat men vond dat ik onzin boeken moest lezen als "Jip en Janneke" etc. Maar ná mijn betoog, werd uiteindelijk toch weer toestemming gegeven. Ik verslont boeken over het heelal, de anotomie van de mens, en de hele reeks van het "hoe en waarom" en nog véél meer ! Op school deed ik eigenlijk niets maar zorgde dat ik genoeg presteerde om over te gaan. Immers, met allemaal zessen, kwam je net zo ver als iemand met allemaal tienen nl; in de volgende klas ! Tijdens de lessen dacht ik na over wat ik gelezen had. De meesters en jufrouwen omschreven dat vaak als 'dromen". Daar kreeg ik dan ook heel vaak voor op mijn donder maar ik kreeg niet in mogelijkheid om duidelijk te maken hoe het werkelijk in elkaar stak, nog op school nog thuis. Ik had het wel eens geprobeerd maar dan werd ik uitgelachen óf een smoesjesmaker genoemd, waar door ik op een gegeven moment maar gewoon helemaal niets meer zei. Mijn gave, want zo noem ik het maar, gaf me enorme rijkdom ! Al had ik maar weinig vriendjes, ik had genoeg aan die twee. Ik was graag bezig met sport en kon met iedereen heel goed overweg maar had behoefte aan mijn ontdekkingsreis want zó voelde mijn leven. Volwassenen denken daar echter anders over want zij denken al gauw dat je eenzaam bent als je veel alleen bent. Nee, eenzaamheid voelde ik alleen nadat ik weer eens onterecht de swchuld van iets had gekregen en me niet had mogen verdedigen, niet omdat ik maar twéé vriendjes had ! Mijn grootste hobby was werken en al op 10 jarige leeftijd hield ik me bezig met vloer vegen in het bedrijf van mijn vader en van een oom om uiteindelijk op 13 jarige leeftijd helemaal zelfstandig mijn eerste klassieke feautuil te stofferen volgens traditionele methode. Wat mijn ogen zagen, maakte mijn handen. Ik was bevoorrecht met een fotografisch geheugen en zeer hoog iq.In de 5e klas basisschool heb ik hier voor een testen ondergaan bij een proffessor en deze man liet me halverwegen door mijn ouders ophalen met de mededeling; "Uw zoon kan wérkelijk worden wat hij zelf wil ! Laat hem zijn gang gaan want hij weet als geen ander wat belangrijk voor hem zelf is. Dat zal niet altijd begrepen worden, maar laat hem a.u.b. zijn gang gaan ! "

Helaas werd die boodschap niet helemaal begrepen door m.n. mijn vader want ik was idd anders dan de meeste, en vooral héél anders dan hij. Dat veroorzaakte vroeger behoorlijk wat
problemen maar als er nu iemand pal achter me staat dan is hij het wel ! Hij spreekt zich niet
vaak uit maar ik merk beter dan wie dan ook dat ook hij het schandalig vind zoals ik en met mij vele andere welwillende behandelt worden in Nederland. In de plaatselijke politiek maakt hij zich onder politieke partijen dan ook niet altijd even geliefd want ondanks dat we beide heel erg verschillen, hebben we één ding gemeen.
"we kunnen NIET tegen onrecht !"

Opleidingen
Ik volgde opleiding tot automonteur omdat autoracer mijn grootste wensdroom was, naast straaljager piloot worden. Echter in het laatste jaar van deze opleiding bleek dat ik allergies reageerde op olie houdende producten en maakte na het behalen van mijn automonteurs- papieren de overstap naar de hout industrie. Ik heb een 2-jarige opleiding tot timmerman in 1 jaar gedaan en zo ook met de opleiding tot meubelmaker. Ik groeide daar op in een in een plattelandsomgeving totdat ik op het punt kwam dat voor vervolg opleidingen, andere delen van Nederland bezocht moesten worden. Na 2 jaar dagelijks op en neer gereisd te hebben naar Rotterdam, heb ik mijn studie afgebroken om een bedrijf (voor andere) te gaan runnen. De studie was nog geen enkel moment een uitdaging geweest, dus de keuze was erg snel gemaakt. Bovendien was ik geen stadsmens en hield niet van de "ikke ikke" mentaliteit. Ik was een wereldburger en kon zelfs spontaan hele gesprekken voeren met iemand die ik nog nóóit gezien had en waarvan ik wist dat het zeer waarschijnlijk bij deze ene ontmoeting bleef. Ik leerde daar méér van dan van de herhalingen die ik op school dag in dag uit voor mijn neus kreeg.

Arbeidsproces:

Feitelijk was ik zelfstandig ondernemer onder de vlag van een werkgever welke dit bedrijf overgenomen had voor tegen de tijd dat hij met pensioen ging, als zijnde pensioensinvestering. Hier deed ik tal van ervaringen op. Zo kochten we meubelhout in in de vorm van bomen (Luxemburg en Frankrijk) en verzaagde deze in eigen zagerij om ze nadat ze een jaar buiten hadden gelegen om winddroog te worden vervolgens middels een droogkamer te drogen tot verwerkbaar meubelhout. Zo hadden we dus van begin tot einde, de controle over de kwaliteit van het meubelhout. Dat was dan ook heel goed terug te zien in de meubelen die we vervaardigde.
Het bedrijf was uniek in Nederland ! Maar eigenlijk is het achteraf gezien véél te goed gegaan met het bedrijf, nadat ik er in kwam. Het bedrijf was een toekomstinverstering máár veranderde met mijn komst binnen enkele jaren van een timmerwerkplaats waar ze lompe dikke eikenhoute tafels maakte,
in een meubelmakerij waar men exclusiefe klassieke meubelen kon laten maken van tafels tot kasten en stoelen etc.etc. NIETS was me te gek ! Ik heb zelfs een keer een antieke piano onder mijn neus gedrukt gekregen waar mij het zweet meteen uit brak. Het was namelijk een piano welke ik alleen in boeken had gezien en deze stond in frankrijk in het museum. Mijn baas vertelde toen trots dat hij deze klus aangenomen had voor wel 2000 gulden en dat hij zeker wist dat ik dat kon maken ! Toen ik het verhaal gehoort had, hoe hij daar aan kwam, heb ik hem gevraagt of hij wel goed verzekerd was ? En óf hij extra bewaking had aangevraagt ? Ook voor hem werd het dus een heel spannende tijd ! Helaas komt er aan alle goede dingen een eind. Zo ook aan dit bedrijf doordat alle onderdelen opgesplitst verkocht werden aan projectontwikkelaars etc. Alle beloften en toekomstplannen ten spijt. We waren namelijk tegen een luxeprobleem op gelopen dankzij voornamelijk mijn prestaties. De meubelen waren in een hoger sigment terecht gekomen en de Ford Escortjes en Opelkadetjes, hadden plaats gemaakt voor Mercedessen, Jaguars en zelfs Rolls Royses ! Echter de bagger zooi (mede door de eigen zagerij en verwerking van bomen) werd een dilemma en vroeg om een kapitale reorganisatie van het terrein en dus ook de nodige inversteringen. Wij hadden de zelfde situatie welke je zou krijgen als je in de PC Hoofdstraat in een klap een halve meter modder zou neer gooien. Het was dus kiezen tussen investeren of stoppen. Ondanks de vele woorden werd het tóch het einde van het bedrijf omdat hij zijn huid duur kon verkopen aan beleggers en andere.

Ondertussen verstond ik mijn vak inmiddels op zeer uitgebreide schaal en vond mijn plek in een ander eenmanszaak waar ik naast de stoffeerderij de taak had om een meubelwerkplaats op te zetten. Het enige nadeel hier was dat het een bedrijf van familie betrof en het doen vervagen van zakelijk en privé, maakte dat ik elders gegaan ben.

In de jaren die volgde, kwam ik in aanraking met duiken en bleek al snel dat ik in de onderwaterwereld mijn drive gevonden had. Ik ben mijn opleidingen gaan volgen en maakte zo`n 360 duiken per jaar in de volgende jaren. Ik werd duikinstructeur voor diverse organisaties en speciality instructor voor diverse organisaties in diverse disciplines.

Naast mijn instructeurspapieren mbt sportduiken, heb ik nagenoeg alle gespecialiseerde duikopleidingen gedaan en bezit een unieke verzamelijk aan brevetten. Op mijn hoogtepunt werkte ik dagelijks als off-shore duiker, s`avonds als duikinstructeur en in de weekenden (zaterdag en zondag) gaf ik cursussen in overleven op zee aan zowel de beroepsvaart en andere bedrijstakken als ook aan mensen uit de recreatieve sector. Hier leer je mensen o.a. ontsnappen uit visnetten, springen in water vanaf grote hoogte (20 mtr.), ontsnappen uit een te water geraakte helikopter (mijn favoriete onderdeel), maar ook overleven op zee na van boord geslagen te zijn of het schip gezonken is, etc.etc. Dit heb ik jaren gedaan en ben er zelfs voor verhuisd naar het Westland. Ook hier aan kwam helaas een eind omdat ik op een gegeven moment té vaak verkouden werd. Later zou blijken dat dit het begin was van een plots ontwikkelde allergie !

Ik ben vervolgens in de winkelinterieurbouw gestapt als projectleider en officieel erkend leermeester (niet wetende dat zich een allergie aan het ontwikkelen was). Maar na een paar jaar deed zich van de een op de andere dag zich de allergie de kop op steken waardoor het onmogelijk was om hiermee door te gaan. Na vele onderzoeken bleek ik een allergie ontwikkelt te hebben tegen alles wat maar met lijmverbinding te maken heeft. Dus niet alleen tegen lijmen maar óók tegen producten waar lijm als bindmiddel is verwerkt. Zolang die materialen niet verwerkt worden (gezaagt, geschaaft, geschuurt etc.etc.)heb ik daar gelukkig geen last van. Maar kom ik in een ruimte waar het verwerkt word, slaat de allergie meteen toe. Binnen enkele uren is mijn gezicht zo opgezwollen dat je niet eens meer kan zien dat eik ogen heb.

Toen dat eenmaal bekend was, ben ik tijdelijk als chauffeur gaan werken op de bloemenveiling. Ondanks dat het een fulltime baan was, zag ik het als een neven functie. In die periode heb ik namelijk vooral mijn kennis van zaken toegewend om voor mijn toenmalige vriendin haar eigen bedrijf op te zetten. Maar na een korte periode werd ik door een zeer vooraanstaand meubelmakerbedrijf benadert om voor hun een nieuwe afdeling "special products" binnen hun bedrijf op te zetten. Ik heb een plan opgesteld en kostenberamingen gemaakt en na akkoord direct begonnen. Uiteindelijk kwam het bedrijf haar afspraken niet na. Men wist van mijn allergie en dus óók dat ik NIET in de werkplaats kon komen.

Maar na twee maanden, liep het in de werkplaats helemaal vast, en er dreigde enorme boetes aan te komen wegens overschreiding van levertijden. De door mij op te zetten buitendienst liep vast op het feit dat nog steeds geen fatsoenlijke vervoersvoorzieningen waren getroffen zoals de essentiële servicebus. Bovendien zou ik zélf opdrachten gaan werven maar dat bleef de gene die mij aangenomen had, nog steeds zelf doen ondanks dat hij daar niet toe geschikt was. Al met al had ik die week even weinig te doen en werd me gevraagt of ik bij wilde gaan springen. Uiteindelijk heb ik dat gedaan met de mededeling dat het hun eigen verantwoording was. Ik werd gelijk gevraagt om aan een onderdeel te beginnen waar niemand nog aan had durven te beginnen vanwegen de complexiteit. Voor mij zou het de eerste keer zijn dat iets me niet zou lukken en dus ging ik de uitdaging aan. Dat had ik beter nóóit kunnen doen, want daar door heb ik laten zien hoe waardevol ik voor de werkplaats was. De servicebus en al de andere toegezegde zaken, kwamen er nooit en tussendoor kon ik het prutswerk van de aannemer opknappen.

Ik ergerde me daar dood aan want ik vind het ongehoort dat ik een Oud Engelse Bibliotheek moet gaan instaleren van bijna 2 ton, en er ter plekke van alle kanten kasten kapot moet gaan staan zagen omdat de aannemer de ene fout op de andere had gemaakt !

Ik was dan ook niet bepaald triest dat mijn jaarcontract niet verlengd werd, al blijf ik het nog steeds wel zonde vinden want het had een mega succes kunnen zijn. Maar dat is altijd als je jezelf compleet voor iets in gezet hebt en blijkt dat het niet slaagt omdat andere je de weg blokkeren.

Zelfstandig ondernemen:

In mei eindigde mijn contract en kwam ik in de ww terecht. Geheel tegen mijn zin want ik ben alles behalve een thuiszitter. Toen bleek dat de meeste bedrijven niet eens het fatsoen hadden om de moeite te nemen om je sollicitatie brieven even te antwoorden, werd de drang om voor mezelf te beginnen steeds groter. Het bedrijfje van mijn toenmalige vriendin liep aardig en dat mocht ook wel gezien de tijd de financiële steun die ik eerder al gegeven had.

Nu was het eindelijk tijd voor mezelf. Ik schreef me in bij de KvK en mijn bedrijfsplan werd helemaal lyrisch door hen ontvangen. Toen men vroeg of ik niet mee wilde doen aan de wedstrijd startend ondernemer van de maand omdat zij er zelfs van overtuigd waren dat ik heel veel kans zou maken om zelfs ondernemer van het jaar te worden, heb ik ze mede gedeelt dat ik daar over 1 jaar op terug zou komen want dan pas kan je aan de hand van de resultaten ook echt zien hoe goed een plan blijkt te zijn. Alsof ik het aan heb voelen komen. De financiën waren rond, het bedrijfspand (kantoren, showruimte en werkhal) ingericht, de zakenrelaties opgebouwd en de eerste opdracht aangenomen.

Toen ging het mis:
Ik kreeg heel onverwacht problemen met mijn rug, tijdesn de voorbereidingen van de eerste aangenomen klus. Zonder enige waarschuwing vooraf schoot het er in en kon ik niets meer ! Daar zat ik met al mijn investeringen en een groot pand waar elke maand dikke huur betaald moest worden. Al snel bleek dat ik voorlopig onder de pannen was en na 5 maanden werd uiteindelijk toch akkoord gegaan door de eigenaar met opzegging van de huur, nadat ik eerst mijn bedrijf uitgeschreven had bij de K.v.K. Een groot aantal nieuwe machines e.d. heb ik tweedehands moeten slijten om het hoofd boven water te kunnen houden. Geloof me, het is knap zuur als je na een half jaar al je bedrijfsinrichting thuis op de inrit hebt staan ! Dan zal je ook wel begrijpen dat het weinig tot niets opgelevert heeft. In plaats dat ik het UWV kon melden dat ik mijn eerste opdracht als zelfstandiger ging uitvoeren, moest ik ze bellen dat ik niets meer kon en in de ZW moest.

Rug operatie:

Uiteindelijk heeft het geresulteerd in een dubbele herniaoperatie op de klassieke manier. Beide zijde gelijktijdig omdat de hernia anders naar binnen weg zou schieten waar door de operatie niet uitgevoerd zou kunnen worden. In maart 2005 ben ik geopereerd en nog geen uur na de operatie liep ik al. Echter bleek de verpleging dat minder goed op te pakken. Maar eigenlijk deerde me dat niet want voor het eerst liep ik weer helemaal rechtop en geheel zonder pijn ! (op het trekken van de infusen na dan).

Twee maanden later (mei) kwam ik terug bij de specialist en deze was enorm verbaast van mijn herstel en vond het niet nodig dat ik nog terug zou komen. Mocht ik echter nog óóit last krijgen, moest ik me wel melden. Maar het is nu al zes jaar geleden en heb nog geen minuutje meer last gehad. Top chirurg ! jammer dat hij met pasion is anders was ik beslist naar hem terug gegaan voor mijn nek ! (maar dat ter zijde)

Gespreid bedje:

In die zelfde maand was ik ook al benaderd door een bedrijf met de vraag of ik iemand wist voor een ingenieus computer en internet systeem. Toen ik hem vertelde dat ik dat zelf wel zou kunnen , zijn we om de tafel gaan zitten. In overleg heb ik de opdracht die zelfde maand nog aangenomen en onderling de contracten getekend, om per 1 Augustus te beginnen. De voorwaarden logen er niet om en ik was intens gelukkig met de opdracht want vanaf nu was mijn bedje gespreid !

Maar dat niet alleen, er zou in de toekomst een hoop schade voor bedrijven bespaart gaan blijven. Het systeem was namelijk dé oplossing tegen wanbetaling ! Bovendien was dat zelfde systeem met een andere interfase (uiterlijk) bruikbaar voor zaken als opslag en verwerking van gegevens voor o.a. instanties etc.

Ongeluk:
Of het me gewoon NIET gegunt is !
Op 18 Juni 2005 ging ik voor het eerst sinds ik eerder problemen met mijn rug gekregen had, op pad met mijn motorvrienden. Ik was eerder al een paar keer met mijn maatje gaan rijden met zeer positief resultaat en nu voor het eerst weer als vanouds met meer vrienden. Die dag werd er in héél veel opzichten een om nóóit meer te vergeten ! Het was stralend weer. We waren met 13 vrienden en bekende en allemaal ervaren gasten als het motorrijden betreft. Én voor het eerst reed ik helemaal pijn vrij !! Na afloop stonden we bij de pomp om af te tanken en ieder vervolgens zijn eigen weg te gaan naar huis. Daar ontstond het idee om gezamenlijk nog ergens op een terras aan de andere kant van Soest wat te gaan drinken aan de rand van het bos.Uiteindelijk zou de rit daar naar toe het grootste drama over ons voltrekken !

Geheel zonder schuld werd ik betrokken bij een noodlottig ongeval. Ik werd met een snelheidverschil van meer dan 150 km per uur geconfronteerd toen ik met een gangetje van 70 km per uur een linker bocht in wilde sturen. Het enigste wat er door me heen is gegaan "ik mag hem niet raken!".
	Dat heb ik waar kunnen maken (voor mijn gevoel) door gebruik te maken van de brute power die mijn 1100cc machine kan produceren. Toen ik eindelijk in staat was om voor mezelf te zorgen, was mijn snelheid inmiddels opgelopen tot (naar schatting) 1?? km per uur. Het bos was medogenloos en om te redden wat er nog te redden viel, heb ik mijn motor uiteindelijk maar plat gegooit. Want de enige andere over gebleven optie was een confrontatie met twee bomen van meer dan een halve meter dik ! Wat er precies verder gebeurd is en hoe?, wil ik hier niet uitgebreid gaan herhalen omdat dit al op een apparte pagina "ongeluk"is beschreven.
Niet bij de pakken neer zitten ! Waarschijnlijk had je het al wel door na het lezen van bovenstaande, maar ik ben niet iemand die snel bij de pakken gaat neer zitten ;) Ondanks dat ik niet in staat ben om te werken en zelfs niet in staat ben om mijn dagelijkse huishoudelijke verplichtingen te voldoen welke normalerwijs verwacht mogen worden, heb ik de jaren na het ongeluk niet stil gezeten. Zo laat het groot aantal websites dat ik inmiddels aanbied op internet zien. (zie linkpagina) Maar ook zoals je elders op de site kunt lezen, neem ik geen genoegen meer met allerlei aannames en speculaties maar vecht ik door tegen stugge apparaten om de onderste steen boven te krijgen. Ik heb nog niet de leeftijd bereikt om te zeggen dat het allemaal niet meer hoeft, al rijzen dat soort gedachten beslist wel eens als ik zie hoe men je na aan het leven staat, enkel omdat je door toedoen van een andere, niet meer in staat bent om grof geld in het laatje te brengen van dit land. Maar als mens heb je een eer en geweten, en dus óók de morele plicht om op te komen voor jezelf en voor je minimale rechten ! Nieuwe roeping ? Buiten de ontelbare bezoeken aan artsen, specialisten en revalidatiecentra, vond ik het mijn taak om mijn medemensen op de hoogte te brengen van een aantal zaken. Je hebt als plicht om je medemens in nood te helpen ! Geled op de huidige situatie waarin slachtoffers verzijlt raken ná een ongeval met ver gaande gevolgen, is er sprake van nood ! Nou heb ik zelf erg weinig hulp gekregen maar vooral tegenwerking, dus ik weet héél goed hoe ontiegelijk zwaar het leven gemaakt kan worden door allerlei belangenverstrengelingen onder verzekeraars, artsen en zelfs overheid en haar instaties. Inplaats van dat tegenwerkingen en onrecht me verzwakt, maakt het me alleen maar nóg sterker in het geven van informatie en het doen uit gaan van waarschuwingen. Maar ook op andere vlakken sta ik mensen bij, waar ik maar kan. Misschien is dat een restant van mijn vroegere gave ? Misschien is het ook wel gewoon omdat ik niet tegen onrecht kan ? Feit is dat ik vóór mijn ongeval héél veel heb mogen leren van het echte leven en niet alleen van de voorgekauwde informatie die iedereen uit de schoolboeken tot zich krijgt. Naast de al eerder genoemde informatie heb ik jaren samen gewoont met iemand die óók slachtoffer werd van een ongeval. Omdat ook zij, totaal géén steun hoefde te verwachten van verzekeraars en instanties, ben ik me enorm gaan verdiepen in fenomenen als whiplash etc. Informatieverwerking: Toen ik door het ongeluk mijn "gave' verloor, zat er echter wél al de nodige informatie in, maar kon ik er niet meer bij. Het voordeel van internet is, dat wanneer ik een bevlieging krijg (weet niet hoe ik het duidelijker kan omschrijven) over eerder opgeslagen informatie, kan ik het op de computer zetten en tegen dat ik er toe in staat ben, verfijn ik het en bouw ik het in op de website en tegen dat het helemaal klaar is, upload ik het zodat iedereen er gebruik van kan maken. Zo heeft niemand er enige notie van dat alles wat ik schrijf, in flarden tot me komt. Dat is ook niet van belang want het gaat om het uiteindelijke resulaat ! Door de jaren heen groei je steeds meer in het "nieuwe" leven wat je opgedrongen is. Hulp bieden: Natuurlijk zijn er zaken die ik nog héél erg mis ! Maar daar door mag je niet de ogen sluiten voor andere nieuwe dingen. Uiteindelijk heeft dat er toe geleid dat ik dagelijks vragen van mensen beantwoord, zodat ook zij verder kunnen gaan, net als ik. Ik mag dan geen diagnoses stellen maar kan beslist wel de nodige handreikingen doen om andere weer terug op hun pad te helpen. En dat is dan ook wat ik doe met de verschillende websites. Het heeft totaal niets van mijn eigenlijke leven maar geeft me wel de nodige genoegdoening. In de eerste plaats omdat ik nog steeds in staat ben om andere te helpen. In de tweede plaats omdat hier door het overlijden van een motorvriend niet helemaal zinloos voelt. Wat overigens een schrale troost is, maar terugdraaien kan je het toch niet, dus kan je er beter maar het beste van meken en uit zien te halen. Ik hoop dat mijn websites een bron van inspiratie voor velen zal zijn om vooral door te gaan !