Home

Wie ben ik

Hobby`s (dutch)

Ongeval

Waarom deze site ?

Remembering

Disclaimer

Problematiek

Medische trajecten

Wie ben ik ?

Mijn naam is Paul van Doormalen.

Helaas is mijn leven niet helemaal verlopen zoals ik het graag zou willen. Maar bij de pakken neer zitten is voor mij geen optie.
Ik werd in 1963 geboren in Waalre onder de lampen van lichtstad Eindhoven. Mijn grootste hobby was werken en al op 10 jarige leeftijd hield ik me bezig met vloer vegen in het bedrijf van mijn vader en van een oom om uiteindelijk op 13 jarige leeftijd helemaal zelfstandig mijn eerste klassieke feautuil te stofferen volgens traditionele methode. Wat mijn ogen zagen, maakte mijn handen. Ik was bevoorrecht met een fotografisch geheugen en zeer hoog iq.
In de 5e klas basisschool heb ik hier voor een testen ondergaan bij een proffessor en deze man liet me halverwegen door mijn ouders ophalen met de mededeling; "Uw zoon kan wérkelijk worden wat hij zelf wil ! Laat hem zijn gang gaan want hij weet als geen ander wat belangrijk voor hem zelf is. Dat zal niet altijd begrepen worden, maar laat hem a.u.b. zijn gang gaan ! "

Helaas werd die boodschap niet helemaal begrepen door m.n. mijn vader want ik was idd anders dan de meeste, en vooral héél anders dan hij. Dat veroorzaakte vroeger behoorlijk wat
problemen maar als er nu iemand pal achter me staat dan is hij het wel ! Hij spreekt zich niet
vaak uit maar ik merk beter dan wie dan ook dat ook hij het schandalig vind zoals ik en met mij vele andere welwillende behandelt worden in Nederland. In de plaatselijke politiek maakt hij zich onder politieke partijen dan ook niet altijd even geliefd want ondanks dat we beide heel erg verschillen, hebben we één ding gemeen.
"we kunnen NIET tegen onrecht !"

Opleidingen
Ik volgde opleiding tot automonteur omdat autoracer mijn grootste wensdroom was, naast straaljager piloot worden. Echter in het laatste jaar van deze opleiding bleek dat ik allergies reageerde op olie houdende producten en maakte na het behalen van mijn automonteurs- papieren de overstap naar de hout industrie. Ik heb een 2-jarige opleiding tot timmerman in 1 jaar gedaan en zo ook met de opleiding tot meubelmaker. Ik groeide daar op in een in een plattelandsomgeving totdat ik op het punt kwam dat voor vervolg opleidingen, andere delen van Nederland bezocht moesten worden. Na 2 jaar dagelijks op en neer gereisd te hebben naar Rotterdam, heb ik mijn studie afgebroken om een bedrijf (voor andere) te gaan runnen.

Arbeidsproces:

Hier deed ik tal van ervaringen op. Zo kochten we meubelhout in in de vorm van bomen (Luxemburg en Frankrijk) en verzaagde deze in eigen zagerij om ze vervolgens middels een droogkamer te drogen tot verwerkbaar meubelhout. Zo hadden we dus van begin tot einde, de controle over de kwaliteit van het meubelhout. Dat was dan ook heel goed terug te zien in de meubelen die we vervaardigde.
Helaas komt er aan alle goede dingen een eind. Zo ook aan dit bedrijf doordat alle onderdelen opgesplitst verkocht werden aan projectontwikkelaars etc.

Ondertussen verstond ik mijn vak inmiddels op zeer uitgebreide schaal en vond mijn plek in een ander eenmanszaak waar ik naast de stoffeerderij de taak had om een meubelwerkplaats op te zetten. Het enige nadeel hier was dat het een bedrijf van familie betrof en het doen vervagen van zakelijk en privé, maakte dat ik elders gegaan ben.

In de jaren die volgde, kwam ik in aanraking met duiken en bleek al snel dat ik in de onderwaterwereld mijn drive gevonden had. Ik ben mijn opleidingen gaan volgen en maakte zo`n 360 duiken per jaar in de volgende jaren. Ik werd duikinstructeur voor diverse organisaties en speciality instructor voor diverse organisaties in diverse disciplines. Op mijn hoogtepunt werkte ik dagelijks als off-shore duiker, s`avonds als duikinstructeur en in de weekenden (zaterdag en zondag) gaf ik cursussen in overleven op zee.

Hier leer je mensen o.a. ontsnappen uit visnetten, springen in water vanaf grote hoogte (20 mtr.), ontsnappen uit in water gestorte helikopter (mijn favoriete onderdeel), maar ook overleven op zee na van boord geslagen te zijn of het schip gezonken is, etc.etc. Dit heb ik jaren gedaan en ben er zelfs voor verhuisd naar het Westland. Ook hier aan kwam helaas een eind omdat ik op een gegeven moment té vaak verkouden werd.

Ik ben toen in de winkelinterieurbouw gestapt als projectleider en officieel erkend leermeester. Maar na een paar jaar deed zich van de een op de andere dag zich een allergie de kop op steken waardoor het onmogelijk was om hiermee door te gaan. Ik ben toen tijdelijk als chauffeur gaan werken op de bloemenveiling. In die periode heb ik mijn kennis van zaken toegewend om mijn toenmalige vriendin haar eigen bedrijf op te laten zetten. Maar na een korte periode werd ik door een zeer vooraanstaand meubelmakerbedrijf benadert om voor hun een nieuwe afdeling "special products" binnen hun bedrijf op te zetten. Ik heb een plan opgesteld en kostenberamingen gemaakt en na akkoord direct begonnen. Uiteindelijk kwam het bedrijf haar afspraken niet na en was ik niet bepaald triest dat mijn jaarcontract niet verlengd werd, al blijf ik het nog steeds wel zonde vinden. Maar dat is altijd als je jezelf compleet voor iets in gezet hebt en blijkt dat het niet slaagt omdat andere je de weg blokkeren.

Zelfstandig ondernemen:

In mei eindigde mijn contract en kwam ik in de ww terecht. Geheel tegen mijn zin want ik ben alles behalve een thuiszitter. Toen bleek dat de meeste bedrijven niet eens het fatsoen hadden om de moeite te nemen om je sollicitatie brieven even te antwoorden, werd de drang om voor mezelf te beginnen steeds groter. Het bedrijfje van mijn toenmalige vriendin liep aardig en dat mocht ook wel gezien de tijd de financiële steun die ik eerder al gegeven had.

Nu was het eindelijk tijd voor mezelf. Ik schreef me in bij de KvK en mijn bedrijfsplan werd helemaal lyrisch door hen ontvangen. Toen men vroeg of ik niet mee wilde doen aan de wedstrijd startend ondernemer van de maand omdat zijer zelfs van overtuigd waren dat ik heel veel kans zou maken om ondernemer van het jaar te worden, heb ik ze mede gedeelt dat ik daar over 1 jaar op terug zou komen want dan pas kan je aan de hand van de resultaten ook echt zien hoe goed een plan blijkt te zijn. Alsof ik het aan heb voelen komen. De financiën waren rond, het bedrijfspand (kantoren, showruimte en werkhal) ingericht, de zakenrelaties opgebouwd en de eerste opdracht aangenomen.

Toen ging het mis:
Ik kreeg heel onverwacht problemen met mijn rug. Zonder enige waarschuwing schoot het er in en kon ik niets meer ! Daar zat ik met al mijn investeringen en een groot pand waar elke maand dikke huur betaald moest worden. Al snel bleek dat ik voorlopig onder de pannen was en na 5 maanden werd uiteindelijk toch akkoord gegaan door de eigenaar met opzegging van de huur, nadat ik eerst mijn bedrijf uitgeschreven had bij de K.v.K. Een groot aantal nieuwe machines e.d. heb ik tweedehands moeten slijten om het hoofd boven water te kunnen houden. In plaats dat ik het UWV kon melden dat ik mijn eerste opdracht als zelfstandiger ging uitvoeren, moest ik ze bellen dat ik niets meer kon.

Rug operatie:

Uiteindelijk heeft het geresulteerd in een dubbele herniaoperatie op de klassieke manier. Beide zijde gelijktijdig omdat de hernia anders naar binnen weg zou schieten. In maart 2005 ben ik geopereerd en nog geen uur na de operatie liep ik al. Echter bleek de verpleging dat minder goed op te pakken. Maar eigenlijk deerde me dat niet want voor het eerst liep ik weer helemaal rechtop en geheel zonder pijn ! (op de littekenpijn na dan). Twee maanden later (mei) kwam ik terug bij de specialist en deze was enorm verbaast van mijn herstel en vond het niet nodig dat ik nog terug zou komen.

Gespreid bedje:

In die zelfde maand was ik ook al benaderd door een bedrijf met de vraag of ik iemand wist voor een ingenieus computer en internet systeem. Toen ik hem vertelde dat ik dat zelf wel zou kunnen , zijn we om de tafel gaan zitten. In overleg heb ik de opdracht die zelfde maand nog aangenomen en onderling de contracten getekend, om per 1 Augustus te beginnen. De voorwaarden logen er niet om en ik was intens gelukkig met de opdracht want vanaf nu was mijn bedje gespreid !

Ongeluk:
Of het me gewoon NIET gegunt is ! Op 18 Juni 2005 ging ik voor het eerst sinds ik eerder problemen met mijn rug gekregen had, op pad met mijn motorvrienden. Ik was eerder al een paar keer met mijn maatje gaan rijden met zeer positief resultaat en nu voor het eerst weer als vanouds met meer vrienden. Die dag werd er in héél veel opzichten een om nóóit meer te vergeten ! Het was stralend weer. We waren met 13 vrienden en bekende en allemaal ervaren gasten als het motorrijden betreft. Én voor het eerst reed ik helemaal pijn vrij !! Na afloop stonden we bij de pomp om af te tanken en ieder vervolgens zijn eigen weg te gaan naar huis. Daar ontstond het idee om gezamenlijk nog ergens op een terras aan de andere kant van Soest wat te gaan drinken aan de rand van het bos. Uiteindelijk zou de rit daar naar toe het grootste drama over ons voltrekken !

Geheel zonder schuld werd ik betrokken bij een noodlottig ongeval. Ik werd met een snelheidverschil van meer dan 150 kmper uur geconfronteerd toen ik met een gangetje van 70 km per uur een linker bocht in wilde sturen. Het enigste wat er door me heen is gegaan "ik mag hem niet raken!".
	Dat heb ik waar kunnen maken (voor mijn gevoel) door gebruik te maken van de brute power die mijn 1100cc machine kan produceren. Toen ik eindelijk in staat was om voor mezelf te zorgen, was mijn snelheid inmiddels opgelopen tot (naar schatting) 1?? km per uur. Het bos was medogenloos en om te redden wat er nog te redden viel, heb ik mijn motor uiteindelijk maar plat gegooit. Want de enige andere over gebleven optie was een confrontatie met twee bomen van meer dan een halve meter dik ! Wat er precies verder gebeurd is en hoe?, wil ik hier niet uitgebreid gaan herhalen omdat dit al op een apparte pagina "ongeluk"is beschreven.

Wel wil ik hier nog kwijt dat ik nog dagelijks geconfronteerd word met wat er op die dag gebeurd is.
Is het niet door de muren waar ik dagelijks tegenop loop, dan is het wel het verlies van mijn vrienden en vooral van Donald die na een uur van kei hard vechten, helaas toch van ons heen ging !